صورتگر

2011-03-05T01:41:00.000-08:00

از 1 نوامبر 2008 تا حالا خیلی می گذره که من وبلاگ ننوشتم.

این روزها وبگردی هام هم شده هدفمند! تو این مدت خیلی اتفاقها افتاده که دوست دارم بهشون اشارتکی بکنم:

1. دو سال و اندی از زندگی مشترکم می گذره. خوشحالم که با او هستم و خوشحالم که هنوز هم مثل دو تا دوست با هم زندگی می کنیم.

2. مملکت بدجوری به هم ریخته و دیگه جمع بشو نیست. از این هم خوشحالم !

3. کلا استعفا دادم و از دست اون رئیسی که چند تا پست قبل گفته بودم هم راحت شدم. مسلما از این هم خوشحالم!

4. یه بچه پشمالو کوچولو کنار ما زندگی می کنه که عاشقشم و الان هم از بس دیشب شیطونی کرده تکون نمی تونه بخوره از خستگی. گوله شده تو خودش و هر چند وقت یک بار با یه خمیازه جانانه دندوناشو نشون من می ده!

5. توی این مدت یک بار هم اسباب کشی کردیم که دمار از روزگارمان در آمد.

6. فایل نامبر دوم مهاجرتمون رو هم گرفتیم. البته اولیش رو هم نگفته بودم... آهان اصلا ما برای مهاجرت اقدام کردیم. مثل هر کار دیگه مون هم کلی در موردش تحقیق کردیم تا به این نتیجه رسیدیم که کجا بریم و چه کنیم ..

7. و یه چیز دیگه که خیلی جدیده: تا حالا فکر می کردم آدم بعد از یه سنی دیگه دوست صمیمی نمی تونه پیدا کنه. ولی الان هر کی ازم بپرسه می گم سن مهم نیست. آدمها مهمن...

تا بعد ...

2008-11-01T10:56:00.000-07:00

خب امشب یه کم وقت دارم ...

زود اومدم خونه و یه کم استراحت کردم. الان هم تو هوای زود سرد شده ی پاییز دارم چای و نبات می خورم و وب گردی می کنم. فعلا این انیمیشن جالب رو از بزرگمهر حسین پور پیدا کردم که خیلی باهاش حال کردم! تا بعد...

چند روز بیشتر خانه ی پدری نخواهم بود. این روزها خیلی به گذشتن این سی سال فکر می کنم و به چگونه گدشتنش. به آدمایی که اومدن و رفتن و آدمایی که هستن و هیچ وقت نمی رن...

دلم برای مامان بزرگم خیلی تنگ می شه که اگه بود حتما الان کلی خوشحال بود، کلی سفارش می کرد، کلی چیز یادم می داد و خلاصه بزرگتری می کرد.

از بودنت خوشحالم ...

TOday

2008-10-15T10:10:00.001-07:00

ولی دلم گرفته انگار.

پیشم نیست خوب نباشد. چمه؟

اگر بخوام کشف کنم ازخیلی چیزها دلم گرفته:

اول اینکه چرا رئیسم انقدر خودپسند و خودبینه و چرا من شدم خاری تو چشم آقا که حالا هر جوری شده داره با پیشرفت من مقابله می کنه.

دیم اینکه چرا قانون مملکتم رو باید از همسر آینده پس بگیرم؟ یعنی بهش بگم حقی رو که خاک و آبم نداده تو بهم بده؟

سیم اینکه ...

انگار فرقی نمی کنه 15 سالت باشه یا 25 یا بیشتر، دلت به هر حال تنگ می شود!

گل-شیفته

2008-10-15T09:35:00.000-07:00

بحث حضور بازیگران زن ایرانی در فیلمهای هالیوودی خیلی داغه. بعد از گلشیفته فراهانی، میترا حجار هم در فیلم steliana blue بازی کرده.

اما فعلا تا میترا حجار به میدان بیاد، بحث های گلشیفته داغه! من که بازیگوشی های این دخترک رو دوست دارم حسابی، و تصمیمش برای بازیگر شدن هم خیلی برام جالبه. یادمه توی یک مصاحبه گفته بود من داشتم می رفتم اطریش برای ادامه ی درس موسیقی، که بازی در درخت گلابی تصمیمم رو عوض کرد و بازیگری رو انتخاب کردم.

اما بحثها این روزها بیشتر در مورد ظاهر گلشیفته است. یعنی نوع حضورش روی فرش قرمز. طبیعی یه که این بحث ها توی هر جامعه ای که تا حالا از چنین حضوری محروم بوده پیش بیاد. تفاسیر خیلی زیادی هم ازش شده! از تفسیر س.ک.س.ی و عجیب و غریب جناب خوابگرد تا تفسیر و تحلیل و مرتبط کردن سریال یوسف پیامبر با حضور گلشیفته توسط جناب پورمحسن در رادیو زمانه. از جلو تلویزیون رد می شدم دیدم برنامه زن امروز صدای آمریکا هم با حضور خانم مهاجر به تحلیل قضاوتها در مورد گلشیفته پرداخته بود.

(توی همه اینا نوشته ی یک دختر ترشیده خیلی بامزه بود!)

به نظر من که همه اینها خوبه! خوبیش هم در اینه که جامعه لااقل یه کم وارد فضاها و بحثهایی می شه که قبلا نبود. بحثهایی که حتی ممکنه گاهی به حقوق زنان منتهی بشه!

یاد حضور شرمگنانه ی نیکی کریمی در کن که می افتم دلم براش می سوزه که با آن ظاهر جذاب چقدر می تونست دلفریب هم باشه اگر او هم حجاب اجباری را کنار می زد.

القصه به نظرم هرچه بحث بیشتر باشه و تحلیل، اتفاقات بعدی هم با دقت بیشتری پیش می ره.

لینک دانلود فیلم گلشیفته رو هم می تونین اینجا پیدا کنین:

گروه طرفداران گلشیفته

2008-09-01T10:27:00.000-07:00

خوشحالم که حرف زنها به کرسی نشست!

و خوشحالم که تو تا حالا به هیچ زنی نگفتی ضعیفه.

گاهی آدم خیلی ساده اندیش می شه...

2008-08-24T10:32:00.000-07:00

دوباره حوس نوشتن کردم...

یاد روزهایی که توی وبلاگ قبلی که جزو اولین وبلاگهای دنیا بود! و دیگه الان باز هم نمیشه افتادم... خوب بود گاهی می خوندمش. الان ولی دوست دارم دوباره یه چیزایی رو ثبت کنم. به دلیل ماندگی، نه! ماندگاری. ولی انگار یه جورایی هر کی وبلاگ می نویسه از درد و رنج و غم می نویسه. این روزها ولی کسی هست که به من بگه همش هم درد و رنج نیست... به خودم که برمی گردم می بینم این درد و رنج بازی هم یه جور ژست روشنفکرانه (یا روشنفکر نما!) بوده انگار. از همون وقتی که 14-15 سالگی سهراب سپهری رو به جرم مثبت نوشتن(یا به قول اونوقتها لوس نوشتن!) گذاشتیم کنار و تصمیم گرفتیم شاملویی بشیم و فروغی. حالا خلاصه بزرگ شدم یا ژستهام تغییر کرده نمی دونم! به هر حال الان 14-15 سال از اون دوران می گذره! شاید هم تغییر لازمه ی دورانه.

القصه دیگه حالا اگه غم و غصه و درد و رنج ننویسم هم خیلی احساس جدی نبودن، یا حساس نبودن، یا گناه نمی کنم.

حالا پس هر چی نوشتم نوشتم قبول!؟

حرف زن

2008-06-16T08:22:00.000-07:00

If you want to know about freedom in any country, go and ask the women of that country

اين جمله‌ي جالب ابتداي ويديويي ديگر به سبك رپ از شاهين نجفيِ كه اين روزها به صداي زنان تبديل شده و اگرچه خودش مي‌گه من از گردانندگان جنبش زنان در مورد آهنگ‌هام بازخوردي نگرفتم، ولي من تند شدن نفس همه‌ي آدمايي رو(خصوصا خانمهايي) كه اين آهنگ رو براشون گذاشتن ديدم.

اين ويديو با صحنه‌هاي دردناكي از فيلم سگ‌كشي تنظيم شده. فيلمي كه من وقتي ديده بودم تا دو روز حرف زدنم نمي‌اومد...

اسلحه‌م صدامه، بلند میشه این حق زنه ...

جدا از اينكه تصاوير اين ويديو دردهات رو يادت مياره ولي كلامش مي‌تونه مثبت باشه. به هر حال دست آقاي خواننده و سازنده‌ي جامعه شناسش، شاهين نجفي، درد نكنه. حظ برديم..!

خرداد 87

2008-06-12T09:35:00.000-07:00

"همه ما راحت حرف مي زنيم ولي نوشتن براي بيشتر ما سخت است. اما تو بنويس تا يادت بماند که نوشته ها ، در پاي عبور است . فردا که برگردي و نوشته هايت را بخواني، به ياد مي آوري که از کجا رد شده و چطور قد کشيده اي..."

نمی دونم اینو از کجا نوشتی ولی می دونم با اعتقاد نوشتی... راستش رو بگم خیلی خوشحالم که هستی و خوشالتر از اینکه می تونم بگم که خوشحالم.

سنگی که شبیه خورشید بود روبرومه. درست روی میزم. پشت همین نوت بوک. مثل خودته. بزرگ، آروم، صبور و اطمینان بخش...

راستش داری موفق می شی. داری خاطرات زشت و ترسناک گذشته ی من رو آروم پاک می کنی. می دونم از شنیدنش چقد خوشحال می شی... و می تونم تصور کنم نگاه عمیق و دستای گرمت رو که به تأیید و احترام دورم می گیری.

خوشحال باش. من هم هستم. دارم از تو یاد می گیرم که خودم باشم، با یه کم چاشنیِ ...

انسانم آرزوست

2008-02-20T11:03:00.000-08:00

امروز عوض شدم! مهتاب جون رنگم رو تغيير داد! ولي از آرايشگاه كه اومديم بيرون خيلي از اين ماشين سبزها ترسيديم...

طبيعي بود كه هي از دستشون فرار كنيم ... وقتي وايساديم دم يه عابر بانك (ATM) كه ازش پول برداريم، يهو ديديم يكيشون داره صاف مياد طرفمون... من كه داشتم سكته مي‌كردم رسما...

آقا با يك عالم ريش اومد نزديك و صاف هم به ما نگاه مي‌كرد، يه لحظه، همه‌ي اتفاقاتي كه مي‌تونست بعدش بيفته رو تو ذهنم مرور كردم... نفسم رو تو سينه حبس كردم و منتظر شدم ... هيچ راه فراري نبود. ATM درست نبش يه كنج بود و ما تقريبا گير افتاده بوديم. جناب افسر كه يه اخم گنده هم تو صورتش بود، و اسلحه هم داشت، نزديك و نزديك شد تا اينكه بالاخره به ما رسيد ولي ... درست پشت سر من وايساد. من در حالي كه سعي مي كردم اوركت كوتاهم رو يه جوري پنهان كنم و موهاي تازه‌ام رو زير شال بچپونم، متوجه شدم اومده وايسه توي صف كه اونم از ATM پول بگيره!!...

خيلي ضايع بود اما با دوستم كه نمي‌دونم ازفرط ترس يا از شدت باد امروز، رنگ و روش حسابي پريده بود، به هم نگاه كرديم و پقي زديم زير خنده... آقاي سبزپوش كه خوب دست ما رو خونده بود فقط روش و كرد اونور و هيچي نگفت...! فكر كنم اونم تو دلش مي‌خنديد...!

2007-12-12T21:35:00.000-08:00

...

دل که آیینه ی صافیست غباری دارد

..................................از خدا می طلبد صحبت روشن رایی

2007-12-04T09:19:00.000-08:00

Hey Comerade...!

!سرعت يا دقت؟ مسئله اينست

2007-11-24T08:54:00.000-08:00

روزهاي شلوغي يه ...

پائيز دوست داشتني من هم به سرعت به انتهاي آذر روانه س.

كمتر در فضاي مجازي وبيشتر در تهران خاكستري سير مي كنم و تازگي ها بدجوري ياد اصل عدم قطعيت افتاده ام!...

انگار گذشته ها به سرعت قصد دارند از من فاصله بگيرند، سرعتشان بيشتر از روزها و شبهايي ست كه مي گذرانم.

ولي هنوز طعم تلخي زير زبانم، گاهي، دلم را بهم مي زند...

فقط يك چيز را خوب مي دانم. ثابت قدمتر از آنم كه تويي...

روز، داخلي، پدر و دختر، من

2007-10-18T08:29:00.000-07:00

دوباره. اتفاق. پدر. چاقو كشي. دختر 15 ساله. هق هق. دوست. غيرت. توحش. پيراهن سياه روي شلوار خاكي. چاقو. ريش. چشمان وحشت زده. قسم. درد. رنج. تهديد. ترس. مرگ ...

سوال

2007-10-12T13:45:00.000-07:00

انسان موجود عجيب و تكراري يي ست، منظور آفرينش از اين همه تكرار چيست؟

پنجشنبه

2007-10-03T23:42:00.001-07:00

گاهي چقدر سخته بخشيدن...
با اينكه مي دوني بايد.

چقدر آدما راحت بدي مي كنن و به روي خودشون نميارن، طوري هم وانمود مي كنن انگار از هيچي خبر ندارن. خطا از تو هم هست كه مي ذاري بازيشون رو روت اجرا كنن... گاهي اشتباهت اينه كه انقدر صادقانه پيش مي ري كه آدما فكر مي كنن اين نيست و حتما يه جور ديگه س..... همه اينا نفرت انگيزه و نمي توني به راحتي ببخشي..

دلم امروز بسيار گرفته ...

گاهي حتي نمي توني راجع بهش حرف بزني ... چون از اول وقتي گذاشتي بازي انجام بشه يكي از قواعدش هم اين بود كه حرف نزني ...

امروز پنجشنبه است و من دلم خيلي گرفته ... نمي دونم شايد يه روز ماجراها رو بنويسم ...

!از نو

2007-09-23T11:08:00.000-07:00

و چوب خطي ديگر كه از زندگي من خط مي خورد ...

و اميد ...

و روزهايي كه حتي به سختي مي توان نفس كشيد ...

بوي باروت

2007-09-13T00:51:00.000-07:00

مي گن جنگ مي شه ...

What about sunrise

What about rain

What about all the thingsThat you said we were to gain

...

What have we done to the world

Look what we've done

What about all the peace

That you pledge your only son

...

misunderestanding

2007-09-08T00:32:00.000-07:00

ديروز، موبايل، اس ام اس،كژفهمي، قسم، انتظار، حروف بزرگ، كژفهمي، اشك، مادر، آغوش، چاي داغ،چاي داغ،چاي داغ، و غصه، غصه، غصه

ديروز، امروز، فردا

2007-09-04T11:38:00.000-07:00

چطور ممكنه دو نفر انقدر شبيه هم باشن؟

حرف زدنشون، راه رفتنشون، هيكلشون و حتي قيافه شون؟
يك جور و يك رنگ ماشين هم داشته باشن؟
تمام مدت مبهوت بودم. با آدم تازه اي حرف مي زدم كه سالها بود مي شناختم... چيزي نمونده بود از تعجب بميرم! آينده اش بود. فقط چند سال اختلاف داشت...

temp

2007-08-30T08:59:00.001-07:00

خوابت مياد انگار همه ي روزا و شبهاي اين مدت رو بيدار بوده باشي... تحولي در راهه. خوابت مياد انگار هميشه تو چرت بوده باشي و نذاشته باشن بخوابي. يه تلنگر يا يه خنده ي بلند مضحك از تو چرت درت آورده باشه هميشه. دنيا رو تو خواب و بيداري مي بيني و مي بينبي كه چقدر همه چيز آروم ولي بي قرار پيش مي ره. آروم عين فيلمهاي سلوموشن و بي قرار مثل وقتي مي خواهي در خواب فرياد بكشي و نمي تواني... نقطه

چشمهايش

2007-08-15T10:49:00.000-07:00

طبق معمول داشتم پله هاي كوتاه ورودي رو به دو مي‌اومدم پايين. اين كار بهم انرژي مي‌ده تا برسم دم در. سايه‌ي سياه چادرشو ديدم ولي نگاه نكردم ببينم كيه. خودش اين كار رو كرد: سلام خانم!‌

- سلام فاطمه چطوري؟ صبح بخير. بدو من يه كم ديرم شده....

چادرش رو زد زير بغلش و تا جايي كه حجب و حياي اكتسابي 14 سالگيش بهش اجازه مي‌داد همپاي من دويد. ولي هيچ حرف نزد...

- چيه؟ انگار پكري؟
- بله خانم. نگرانم.

چشماي مورب‌اش رو دوخت به من. ياد اون روزي افتادم كه از مدرسه اومده بود و مي‌گفت بابام مي‌گه ديگه نرو. تا پنجم خوندي بسه. اون روز هم چشماش غم داشت. يه غم عادت كرده. يه غم نه چندان جديد. انگار به يه زخم كهنه نگاه مي‌كرد.... تا اينكه با وساطتت ما اومد عضو كتابخونه شد و چه خلاقيت‌ها و توانايي‌هايي كه از خودش نشون نداد....

- نگران چي اي؟
- برادرم رو گرفتن (يكي از 6 تا برادرش رو)

غم قديمي چشماش سر خورد تو ذهنم ... به زور و با اينكه دليلش رو حدس مي‌زدم پرسيدم:

- چرا؟؟؟

آروم و با همون ته لهجه‌ي شعرگونه‌اش گفت:

- سر ساخنمون يودن. پدرم تونسته در بره ولي برادرم رو بردن. الان مشهدن. ممكنه برشون گردونن افغانستان...

و ابروهاي كوتاهش رو درهم كشيد.

- حالا اميدمون به قاضيه... ممكنه بتونيم امضا بگيريم برش گردونن.

و آروم رفت نشست پشت ميز نوجوون ها؛ شايد كه بتوونه 14 سالگيش رو يادش بياره ...

Where the Sidewalk Ends

2007-08-13T10:44:00.000-07:00

There is a place where the sidewalk ends

And before the street begins,…

Let us leave this place where the smoke blows black
And the dark street winds and bends…

Yes we'll walk with a walk that is measured and slow,
And we'll go where the chalk-white arrows go,
For the children, they mark, and the children, they know
The place where the sidewalk ends.

"Shel Silverstein"

نغمه آزادى

2007-08-04T23:08:00.000-07:00

امروز سالگرد مشروطه است. سالگرد جنبشي كه هرگز خاموش نمي شود، ولو پس از 101 سال و با دربند كردن آزادي خواهان ...

مرغ سحر ناله سر كن *** داغ مرا تازه تر كن
زاه شرر بار *** اين قفس را
برشكن و زير و زبر كن
بلبل پر بسته ز كنج قفس درآ *** نغمه آزادى نوع بشر سرا
وز نفسى عرصه اين خاك توده را *** پر شرر كن
ظلم ظالم جور صياد *** آشيانم داده بر باد
اى خدا اى فلك اى طبيعت *** شام ما شام ما را سحر كن
نوبهار است گل ببار است *** ابر چشمم ژاله بار است
اين قفس چون دلم تنگ و تار است
شعله فكن در قفس اى آه آتشين
دست طبيعت گل عمر مرا مچين
جانب عاشق نگه اى تازه گل از اين بيشتر كن بيشتر كن بيشتر كن
مرغ بيدل شرح هجران *** مختصر، مختصر كن

عمر حقيقت بسر شد
عهد و وفا پى سپر شد...
ناله عشاق ناز معشوق
هر دو دروغ و بى اثر شد
راستى و مهر و محبت فسانه شد
قول و شرافت همگى از ميانه شد
از پى دزدى وطن و دين بهانه شد
ديده تر شد
جور مالك ظلم ارباب *** زارع از غم گشته بى تاب
ساغر اغنيا پر مى ناب *** جام ما پر ز خون جگر شد
اى دل تنگ ناله سر كن *** از قوى دستان حذر كن
از مساوات صرف نظر كن
ساقى گلچهره بده آب آتشين
پرده دلكش بزن اى تار دلنشين
ناله برار از قفس اى بلبل حزين
كز غم تو سينه من *** پر شرر پر شرر شد
از غم تو سينه من *** پر شرر شد پر شرر شد

نقل از مجله بخارا

با اين تصاوير جالب به زمان مشروطه برويد...

زنان بي سرزمين من

2007-07-11T10:04:00.000-07:00

ديدني در نمايشگاه زنان سرزمين من زياد بود! چيزي كه بيش از همه ذهن را مي آزرد به نظر من نام نمايشگاه بود. زنان سرزمين من؟

فكر مي كنم لباسهاي ارائه شده در نمايشگاه بيشتر يك نمايش فرمايشي و تا حد ممكن مضحك(!) بودند. اغلب بازديدكنندگان يا حرص مي خوردند يا مي خنديدند. ما هم مثل بقيه..

قسمتي از نمايشگاه مخصوص لباسها و يونيفورمهاي كار بود و به نظر من از همه مضحك تر!

مي شد زنان سرزمين من شغلهايشان را پيدا كنند و يونيفورمشان را. من هم پيدا كردم. نشد عكس بگيرم چون طراح مجترم مي ترسيد طرحش لو برود! ولي چشمتان روز بد نبيند، چيزي شبيه پيراهن بود با دو تا دامن زير و رو و آستينهاي خيلي گشاد. رنگ دامن رويي يك سبز صدري دلمرده و بد بود و دامن زيري سبز تيره نزديك يشمي. مقنعه ها هم همه مدل عربي با يك عالمه چين در سمت راست. تا به چشم مي خورد پوشاندن و پوشيده شدن و جلوگيري از تحرك بود. حتي در لباس پليسهاي زن كه حتما عكسهايش را ديده ايد.

خلاصه آخرش كه داشتيم از نمايشگاه بيرون مي آمديم همه متفق القول بودند كه: بيچاره زنان سرزمين من!

تعداد كم عكسها با اجازه ي طراحان گرفته شده و به نظرم از جالبترين قسمتهاي نمايشگاه بود! خودتان قضاوت كنيد...

هجده تير

2007-07-08T11:35:00.000-07:00

ما را به خاطر بياور

ما را كه تازه جواناني بيست و دو ساله بوديم شور عشق در سينه داشتيم

و پيش از آنكه عاشق شويم، سينه بر خاك سوده مرديم

ما را به خاطر بياور ...

-------

چگونه مي توان از ياد برد؟...

هر كو به تماشايي

2007-06-21T22:37:00.000-07:00

اين مجسمه ي زيباي "برنيني" منو ياد چيزايي مي ندازه كه نمي شه فراموش كرد ... چيزايي كه ازشون فقط مي شه به آسمون پناه برد ...

يك اتفاق ساده

2007-06-21T12:02:00.000-07:00

داشتيم قدم مي‌زديم. راه طولاني‌اي نبود ولي زير مهتاب هلاليِ اين شبهاي گرم، براي اينكه حرف بزني و به زمين و زمان بد و بيراه بگويي، وقت خوبي بود.

كافي بود وسط بد و بيراه‌ها و گله‌ها، بين همه‌ي اشك‌ها و آه‌ها و ميان اخم‌ها و تند نفس كشيدن‌ها، فقط يك لحظه، دوستت بخواهد تو را از حالي كه داري خارج كند و بخواهد بخنداندت......

حالم خوب نبود و ترسيده بودم... دورمان را گرفتند. خيابان شلوغ بود و پر از ماشين ولي كسي در پياده‌رو نبود. دورمان را گرفتند و شروع كردند به حرف‌ زدن... ترسيده بودم... دوستم را نمي‌خواستم صدا كنم. نمي‌خواستم اسمش را به زبان بياورم... فقط مي‌خواستم پيش هم باشيم ولي او به بازي گرفته بود و مي‌خنديد.

حالم خوب نبود... يك لحظه ديدم از هم جدامان كرده‌اند و دارند مي‌برندمان... تهديد كردم، فرياد زدم، دوستم را صدا كردم... چند قدمي دور شدند، دوباره آمدند... گريه‌ام گرفته بود... مي‌خواستم حرف بزنم... آنها را نمي‌خواستم... نمي‌فهميدند... مي‌رفتند و مي‌آمدند... از جلوي كلانتري آن طرف خيابان رد شديم، امنيه‌هاي آنجا هم انگار ما را و چشمان پر ترس مرا نديدند...تهديد كردم ... نمي‌ديدند ... حالم خوب نبود و فقط مي‌خواستم رهايم كنند ...
توصيه‌ي يك دوست را به ياد آوردم و تقريبا فرياد زدم: شماره‌هاتان را بدهيد و بريد.
دوستم تعجب كرده بود... سعي مي‌كرد اوضاع را كنترل كند...
حالم اصلا خوب نبود ...
من به هيچ چيز ديگر نمي‌انديشيدم ...
وقتي به خانه رسيدم، از همين يك اتفاق ساده، خسته بودم، بيش از پيش.

2007-06-19T12:45:00.000-07:00

...ما بدبخت اين هستيم كه خوب طاقت مي آوريم

بهرام بيضايي

2007-06-19T09:51:00.001-07:00

يه وقتايي هست كه غصه چنان راه گلوت رو مي گيره كه لبات از هم باز نمي شه حتي حرفش رو بزني...

فاصله ي بي فروغ

2007-06-16T12:37:00.000-07:00

حالا فاصله ي زيادي است بين من و تو
انقدر كه همه ي آن شهري كه دوست مي داشتيم را، آن لحظه ها و آن خاطرات را هم با خود برده است
فاصله اي كه به نزديكي قلابي اين روزها ست

خسته ام
بيش از آن كه بحثي كنم
حتي امشب از تلفن زدن به تو فرار كردم
از حرف زدن با تو
كه روزگاري –شايد هزاران سال پيش – تسكين بود
نمي دانم 11 سال را در چند هفته مي خواهي به گوداب فراموشي بكشاني
نمي دانم ولي مي دانم
اشتباه مي كني
و روزگاري باز مي گردي
آنگاه شايد دير شده باشد
"تو كه مي داني "من تكرار نمي شوم" و "خيلي هم زود دير مي شود

شيلدا

2007-06-12T11:35:00.000-07:00

قصه اي كه مي خوام بگم از آقاي اريش كستنر ه. قصه ي قشنگي كه به خوندنش مي ارزه... من خلاصه اش كردم براي كسايي كه تو اين روزاي شلوغ وقت خوندن ندارن:

يكي بود يكي نبود، مردمي بودن توي شهر شيلدا بسيار باهوش، ماهر، شجاع و آگاه. انقد كه از همه جاي آلمان ميومدن مي بردنشون كه راهنما و مشاور و وزير و وكيل بشن.

تا جايي كه توي شهر هيچ مردي باقي نموند و زنان، تنها، شهر رو نتونستن اداره كنن و همه چي بهم ريخت. در نتيجه مردم شيلدا تصميم گرفتن احمق جلوه كنن كه مردم از جاهاي ديگه نيان ببرنشون.

همون موقع معلم شهر بهشون مي گه اين كار رو نكنين چون اگه بخوايين احمق جلوه داده بشين بعد از يه مدت واقعا احمق مي شين. ولي تمام مردم بهش مي خندن. معلم مي گه: ببينين از همين الان شروع شد. مي گن چي؟ مي گه: حماقتتون.

خلاصه ... انقد اين حماقت فاجعه آميز بود كه مثلا شهرداري رو بدون پنجره ساختن و براي نورش سقفش رو برداشتن. تو سالهاي كمبود نمك، نمك كاشتن كه نمك درو كنن. ناقوس كليسا رو براي اينكه دست غارتگرهاي جنگ نيفته انداختن تو دريا و ديگه هرگز پيداش نكردن و ... و ... و ...

بالاخره يه روز يكي يه گربه آورد تو شهر. شهري كه پر از موش بود. مردم شيلدا خوشحال شدن وقتي ديدن موجودي پيدا شده كه موشها رو فراري مي ده. آخه تا حالا گربه نديده بودن. پس به قيمت گزافي گربه رو از صاحبش خريدن و وقتي صاحب گربه هه داشت در مي رفت كه مبادا مردم بفهمن اين چيه و پشيمون بشن ازش پرسيدن اين چي مي خوره؟ گفت : باقي مونده ها رو مي خوره.

مردم وحشت كردن. چون به خاطر حماقتشون فكر مي كردن بعد از تموم شدن موشها ممكنه هر چي باقي مونده رو بخوره. پس دنبالش كردن تا بگيرنش ولي گربه هه هي در مي ره...

مردم هر ساختموني رو گربه هه مي رفته آتيش مي زدن كه بتونن بگيرنش و ... تموم شهر آتيش مي گيره... مردم همه خونه خراب و آواره به شهرهاي ديگه مي رن و ساكن جاهاي ديگه مي شن. شهر شيلدا ديگه وجود نداره ولي ...

مردمش هستن. حتي احمقهايي كه الان هم در بين ما هستن از نوادگان همون مردمن. ولي خيلي وقتها قابل شناسايي نيستن چون در روزگار ما احمقها هم مثل آدمهاي باهوش به جاه و مقام مي رسن و به مال و منال و خوشبختي هم.

اما از كجا مي شه تشخيصشون داد؟

تنها نشونه اي كه اين امكان رو به ما مي ده اينه كه اونا بندرت از چيزي كه دارن راضي ان ولي در عوض آدماي از خودراضي و مغروري ان.

بنابراين بايد مواظب باشيد!

مواظب ديگران و فكر مي كنيد ديگر كي؟

درسته، حتي مواظب خودتون.

سوال

2007-06-11T11:29:00.001-07:00

آيا چه خطا ديد كه از راه خطا رفت؟...

هنوز خرداد است

2007-06-05T08:37:00.000-07:00

صداي رعد و بوي خيسي،
نواي شور دلشدگان و چاي داغ،
چشم پرخواب و دونه هاي باروني كه دوست داري سرت رو طوري بگيري كه عمود بريزه رو گونه هات...
و حقا كه زندگي صحنه ي بازيست!
اما نادر ابراهيمي راست مي گفت كه نمي تواند مرا به بازي كوچك شكست خوردگي بكشاند...

2007-06-02T12:18:00.000-07:00

يارم به يك لا پيرهن خوابيده زير نسترن

.........................ترسم كه بوي نسترن مست است و هشيارش كند

...

اي آفتاب آهسته نِه پا در حريم يار من

.........................ترسم صداي پاي تو خواب است و بيدارش كند...

...

قالپاق

2007-05-30T09:07:00.000-07:00

دو تا از بچه ها كه دوم-سوم راهنمايي ان و جزو بچه هاي خوب و درسخوون و هنرمند حساب مي شن اومدن تو.

همكار گراميم داشت برام توضيح مي داد (در حقيقت من رو روشن مي كرد) كه اين سي دي هايي كه از فلان دختره گرفته شده و خيلي بده و مثلا يكيش فيلم زهرا اميرابراهيمي يه، جرم سنگيني داره و بايد دختره رو بيرون كرد...

اومدن بچه ها باعث شد يه كم آرومتر حرف بزنيم... گفتم: ببين ‌با بيرون كردنش هيچي درست نمي شه كه بدتر هم مي شه. دختره با ظاهر موجهش (چادري يه مثل همين همكار من) معلومه چه خونواده اي داره، بره بگه چي؟ منو بيرون كردن؟؟؟؟ به چه جرمي؟؟؟ مي كشنش كه...

همكارم سفت و سخت چسبيده بود كه :‌ببين! اينا اين كارا رو مي كنن بعد دشمن هم از اين موقعيتها سوء استفاده مي كنه!! و فرهنگمون رو خراب مي كنه!!!

تو مغزم آشوب شد. هزارتا دري وري و فحش و بد و بيراه اومده بود تو ذهنم كه بهش بگم ولي خب قطعا نمي شد. كلي زحمت كشيدم اينا رو دادم گوشه ي ذهنم و با حرص گفتم:

دشمن كيه؟!

گفت خب آمريكا !!!....

بچه ها نشسته بودن آروم چيز مي نوشتن ولي گوششون هم داشت تيز مي شد.

خيلي حرف زدم تا بالاخره همكارم رو به اينجا رسوندم كه بابا هر بلايي سرمون مياد از خودمونه و ماييم كه پايه ي اوليه رو تو خونواده طوري كج مي ذاريم كه رفتار دختره و سي دي و فيلم آوردنش هيچ ربطي به چادر پوشيدنش نداره ! و البته قانع نشد كه امريكا به سودش نيست كه اين كارا رو بكنه و مثلا سي دي مستهجن بده به بچه هاي مردم!

خلاصه بحث تموم شد و همكارم داشت صفحه ي حوادث روزنامه همشهري امروز رو مي خوند... همينطوري كه داشت مي خوند دو تا دخترا هم ديگه اومدن و با ما همكلام شدن.

من اصرار داشتم كه حوادث رو نخوونه. من يكي جدا تحمل شنيدن اينكه "مادري دو فرزندش را به آب انداخت" نداشتم... هي به شوخي داد زدم نخوون بابا نخوون !

كه دخترا يه نگاهي به ما كردن و علاقه مندتر گوش دادن! همكار عزيز كوتاه نمي اومد.

(اين همكار يه استعداد جالبي توي خووندن و خوردن! همه ي قسمتهاي روزنامه داره و هر وقت من مي خوام يه چيزي رو بخوونم و حوصله ندارم مي دم دستش، خود به خود برام بلند بلند مي خونتش!)

خلاصه خوب كه همه ي حوادث رو از ريز و درشت خووند بچه هاي خوب و عزيز كه نوشتشون تموم شده بود، دم رفتن گفتن:

هه!‌ حالا خانم ما قالپاق مي دزديديم!!!

من و همكار گرامي بر و بر نگاشون كرديم... يهو خودشون رو جمع و جور كردن و يه وري خنديدن دو تايي. من فقط تونستم بگم: خب بعدش چي كارشون مي كردين؟

- براي ماشين خودمون مي دزديديم!!!

+ مگه چندتا قالپاق مي خواست ماشينتون؟

- حالا ديگه! هر كدوم هم در نميومد مي شكستيم...

اون يكي هم اضافه كرد: - آره خانم مال پرايدها خيلي هم زود مي شكنه به درد نمي خوره

+ تو گفتي دوم راهنمايي اي معصومه؟...

كوچه

2007-05-30T08:55:00.000-07:00

اينجا يه كوچه ياريك اطراف ميدون جمهوري يه. ته كوچه يه خونه ي قديمي باريكتر هست كه يه گلدون زرد روي يكي از پنجره هاش از دور داد مي زنه كه صاحبش هم همونقدر قديميه... دارم عكس مي گيرم كه مياد بيرون و به داخل دعوتم مي كنه... ازش عكس مي گيرم، نشونش مي دم و مي رم...

با صد هزار مردم تنهايي

بي صد هزار مردم تنهايي

رو به راه

2007-05-28T06:54:00.000-07:00

فراخوانی‌ست: جاده‌ای است که انتهای آنرا نمی‌بينم. قدم در راه می‌گذارم اما به صد دلناگرانی. مه گرفته و سبزگون و چشم‌نواز است. قطره‌های مه بر تنم می‌نشيند. اين ابرهای بازيگوش کم سن و سال به پدربزرگهای خود در آسمان چشمک می‌زنند و در پايين‌ترين سطح پرواز خود مرا در ميان می‌گيرند و آنچه از انتهای جاده اعتماد نام دارد را از من می‌پوشانند.
گويی خواب است ولی خواب نيست. هوشيار و پرهيجان به پيش می‌روم بی آنکه بدانم منتهای آن چيست... جاده بسيار همراه است. هموار و لذت‌بخش. پوشيده از ماسه‌های نرم و دل‌انگيزی که گاه مرا به دو به پيش می‌راند: برهنه پا و سراندازان! ..........
ناگهان از دم و از لحظه بيرون می‌آيم، آينده را، انتها را می‌نگرم دست از هيجان و پا از ره برمی‌دارم. سرم را ناباورانه بر شانه‌ی راه می‌گذارم و شک تمام وجودم را در بر می‌گيرد. شک از راهی که رفته‌ام...
نجوايی شيطنت‌آميز در گوشم می‌خواند که شايد به پيشم براند شايد نيز ترديدم را بزدايد. من اما دودل و دلناگرانم. اوريم و تميم* در دست دارم. از تصميم فرو می‌مانم سنگهای پيشگو را بين انگشتانم می‌فشارم و يکی را انتخاب می‌کنم.
جاده فريبنده و ابرهای شيطنت، جذاب است. من اما در حال کناره گرفته‌ام.

و اين قصه ‌سر‌ دراز دارد ...

Urim and Thummim*

تو تا حالا اين شكلي شدي!؟

2007-05-24T09:37:00.000-07:00

عكس از سايت: لوييس گرين فيلد

آموزش

2007-05-23T10:36:00.000-07:00

امروز يه جلسه توي قسمتي از وزارت آموزش و پرورش گرامي داشتم.
همينطور كه نشسته بوديم و بعضي حضرات حرف مي‌زدن و من در عين حال به اطراف نگاه مي‌كردم، توجهم به چيزهاي بسيار جالبي جلب شد!‌
اول اينكه در اتاق نسبتا بزرگي كه دور يكي از ميزهاش نشسته بوديم، با در و ديوار چوبي و فضاي نسبتا گرمش، گوشه‌ي ديوار، يك جالباسي بود. احتمالا ازش براي آويزون كردن لباس‌هاي گرم زمستوني استفاده مي‌شده. طبعا الان كه هوا به غايت گرمه نمي‌‌بايست چيزي بهش آويزون مي‌بود... ولي...
يك چفيه به آن آويزان بود!!‌
استفاده‌ي تابستاني‌ جالباسي‌هاي آموزش و پرورش رو هم فهميدم!

اما نكه‌ي جالبتر و البته بسيااااااااااار جالبتر‌اينكه، در قسمتي كه آقاي محترمي با هيبت آشناي وزارت‌خانه‌ها، نشسته بود و گويا مسئول سايت گروه‌هاي آموزشي بود، يك دست نويس، سمت آقا رو مشخص مي‌كرد. روي اين تابلو كه ظاهرا مي‌خواست بنويسه وب سايت(website)، نوشته شده بود:

Web Sight

به عكسهايي كه به زور و با هزار ترفند از صحنه گرفتم دقت كنيد!!

و اينجا هر ادراه‌اي و هر سازماني نيست. به خدا اينجا جايي‌يه كه براي تربيت و آموزش بچه‌هاي اين مملكت، يعني همون آينده سازان، تصميمات خيلي مهم گرفته مي‌شه...
بابا آخه انقدر ...!؟؟!!؟
نمي‌دونستم بخندم يا گريه كنم.

ديگه خود حديث مفصل بخوان ازين مجمل...

وحشي‌ترين*

2007-05-23T10:01:00.000-07:00

"توحش". به اين بازي دعوت شده ام...
آريو عزيز مرا به بازي‌اي قديمي دعوت كرده است...
بازي‌اي كه به اندازه‌ي سالهاي عمرم آنرا مي‌بينم، مي‌شنوم و در حال حاضر با بيشترين امكان‌، با پوست و گوشتم، يا حتي نزديك به استخوانم حس مي‌كنم...
هر چه بنويسم ناشي از احساس و برانگيزاننده‌ي رنج و دردهاي اكثريت خوانندگان است...
ديگر خسته شده‌ام... من به هيچ روي اين چنين زندگي را نخواسته‌ام ولي بدان دچارم... زندگي‌اي عميقا شكل گرفته با توحش.
زماني را تصور كن كه دختركي دبيرستاني فكر و ذكر و همه آرزويش موزيك باشد و دستان پير صنعتگران هنرمند...
حالا زماني را تصور كن كه دختري اين‌بار بزرگتر، فكر و ذهنش، همه درد باشد و آرزوي رهايي... رهايي از توحش، همين...
اين زمان اكنون است و من از نوشتنش بيزارم.................
همه در خانه و جامعه تلخند...

*اين عنوان از نوشته درون و برون عزيز گرفته شده.

+ امروز توي آرايشگاه برگه ي امضاءها را گذاشتم بماند! استقبال عالي بود! هنوز كلمات از دهانم در نيامده گفتند امضاء مي كنيم!‌ ...

+ اين نيز بگذرد...

+گاهي چقدر رابطه ي بين آدمها عجيب و غريب مي شود ...

دوم خرداد 1386

2007-05-21T10:20:00.000-07:00

مي بيني همه چيز به هم پيچيده است؟

فردا دوم خرداد است...

فريادهاي از ته گلويمان را يادت هست؟

چند سال پيش بود؟

1000 سال؟

شايد چند قرن از آن گذشته باشد. من چيز زيادي به خاطر ندارم.

يادت هست رفرم، رفرم را كه ورد زبانمان بود؟ يادت هست آرزوها و اميدهامان را؟ يادت هست؟ جدي يادت هست؟

من نمي دانم كه به خاطر داشته باشم...

اين روزها آرزويم جز نفس كشيدني به آرامي نيست... اين روزها فقط مي خواهم در خيابان به دست مرد سالاراني غارنشين و نامرداني آدم خوار، كتك نخورم...

اين روزها فقط مي خواهم مرا كه به چشم هرزه نگاه مي كنند، كتك نزنند...

اينها همه شبيه طنز است. نه شبيه واقعيت. به تن شما هم عرق سرد مي نشاند؟

آقاي خاتمي؟ آقاي اصلاحات؟

آروزهاي ما را يادت هست؟

ما اين روزها اگر از آن اراذل و اوباش سر كوچه متلك و مسخره و هزل شنيده باشيم هم، دلمان برايشان نگران است كه مبادا به تحقير و توهين نامردانه اي آفتابه و چيزهاي ديگر از گردنش كه به همان متلكها افراشته بود، آويزان كني...

ما اين روزها دلمان براي همو هم مي سوزد... او مگر ديگر چه چيز براي از دست دادن دارد؟ فردا دودش در چشم ما كه دلمان سوخت و گريه مان گرفت و هيچ كار نتوانستيم بكنيم مي رود...

فردا دوم خرداد است. هيجان آن ساعات يادت هست؟ كتكهاي نيروها و مبلغان آن يكي كانديدا را چطور؟...

مي دانم زياد يادت نمي آيد چون اين روزها...

اگر انسان باشي و روز به روز فيلمها و عكسهاي فاجعه آميزتري از حاكمانت، (آنها كه بر تو حكم مي رانند را مي گويم)، ببيني ديگر به هيجان آن روزها فكر نمي كني...

امروز يكم خرداد بود و ساعات و لحظات و روزهايي كه هيجان اولين رأي را داشتيم...

دارد يادم مي آيد: اولين رأي ... اولين باري كه با اينكه از سن قانونيمان دو سه سالي مي گذشت، اولين بار بود كه دلمان مي خواست در سرنوشتمان، همه، شريك باشيم.

دارد يادم مي آيد... آن وقتها اسم آن روز هم رويمان ماند: شديم دوم خردادي...

يادت آمد؟

امروز و اين روزها چقدر ناشبيهند... چقدر هبوط كرده ايم...

اگرچه كه دلمان به ميليونها امضاء هنوز قرص است...

اگرچه كه آقايان، نشانه هاي خدا (آيت الله ها را مي گويم)، دارند كم كم، كم مي آورند و دارند كم كم تأييدمان مي كنند...

ولي تو بگو به دل آن دختراني كه اين روزها، در سالگرد دوم خرداد، بي هيچ جرمي صورتشان را نشان خون نشاندي، فرض كردي اينجا همان ميدان جنگ است و آنها دشمنان مهاجم، چه نشاندي؟

چه در بطن مردمت كه آن روز آنها را فراري دادند پروردي؟

گيريم كه آرزوهاي ما يادمان رفته باشد،

ولي ...

بالاخره شما هم كم مي آوريد. مي دانم. چون ...

در دلمان چيزي نشسته است كه تو هيچ از آن بويي نبرده‌اي.

ماجراهاي شهر من

2007-05-18T08:37:00.000-07:00

تو بر کردگار روان و خرد
ستایش گزین تا چه اندر خورد

ببین ای خردمند روشنروان
که چون باید او را ستودن توان

همه دانش ما به بیچارگیست
به بیچارگان بر بباید گریست

به مناسبت روز حكيم بزگوار فردوسي توسي
از داستان اکوان دیو شاهنامه

و اما اين تابلو كه اين روزها در جاي جاي شهر مي بينيم...!

عكس اين بيل بورد بزرگ و البته جالب توجه را من از چهاراه ولي‌عصر گرفتم ببخشيد كه كيفيتش خوب نيست چون دقيقا يكي از پليس‌هاي گرامي كنارم ايستاده بود و داشت با چشم‌هاي دريده مرا نگاه مي‌كرد كه دارم چه مي‌كنم! ولي خب حتما شما هم در خيلي جاهاي ديگر از شهر ديده‌ايد و مي‌توانيد پس از اين بحث برويد آن را در يك جاي ديگر كه سر راهتان است ببينيد.

فكر كردم بد نيست آن را نشانه‌شناسي كنم.

اين تابلو جاي بحث فراوان دارد.
از نحوه قرار گرفتنش در خيابان شلوغ و چهاراه پر رفت و آمدي مثل چهارراه ولي‌عصر شروع مي‌كنيم. تابلو با يك زاويه‌ي مناسب، تقريبا به خيابان مشرف است. طوري كه هم رهگذران و هم ماشينهاي حركت كننده از جنوب به شمال و از غرب به شرق آنرا مي‌بينند.
زمينه‌ي سفيد و روشن و بي هيچ شلوغي كاملا ديده شدني است. برخلاف پوسترها و بيل بوردهاي اين چنيني كه پر از عناصر و مودولهاي مذهبي و رنگ‌هاي تند بوده هميشه.
اولين چيزي كه در اين تابلو يك بيننده را به خود جذب مي‌كند چهره‌ي معصوم و نگاه مظلومانه‌ي دختركي كاملا محجبه با پوششي تيره –مشكي- است كه از زمينه‌ي روشن آن بيرون مي‌زند.
نگاه دخترك بسيار گيراست و از لحاظ احساسي و عاطفي مي‌تواند شما را به خوبي قلقلك دهد. خصوصا كه نگاه مستقيم در دوربين يكي از تكنيك‌هايي است كه عكاسان از آن بهره مي‌گيرند كه به بيننده القاء كنند تو با هر زاويه‌اي كه بايستي، نگاهِ توي عكس تو را دنبال مي‌كند.
سربند قرمز دخترك معصوم با توجه به رنگ تند آن و سابقه و پيشينه‌يي كه همگي ما از اين سربندها داريم، دومين نقطه‌ي توجه است. روي سربند نوشته شده : يا زهرا.
اين نوشته علاوه بر تجديد خاطره‌ي دوران جنگ و بازي با قسمت‌هاي احساسي درون شما و زنده كردن آن خاطرات كه با عكس در دست دخترك - كه مي‌تواند در ذهن شما اين را القاء كند كه دخترك عكس پدر شهيدش را در دست گرفته است – تأثير ديگري هم دارد.
فكر مي‌كنيد چرا سربندي سبز با نوشته‌ي مثلا "يا ابوالفضل" انتخاب نشده؟
بله درسته... اشاره به نام حضرت زهرا در سربند دختركي مظلوم با عكس پدري شهيد در دست، به شما كه پيشينه‌اي مذهبي- سنتي – تاريخي داريد مي‌قبولاند كه فضا، فضايي كاملا پاك و معصومانه است، با نام زهرا و رنگ تند و جلب توجه كننده‌ي قرمز.
دختركي كه همه‌ي اين خصوصيات را دارد، از نظر سني هم هيچ برچسبي به وي نمي‌چسبد. او نه مي‌تواند بسيجي باشد نه پليس زن نه هيچ چيز ديگري چون او فقط يك كودك است و "زهرا" الگوي وي و لباس اوست.

اما تصوير جنبه‌هاي ديگري هم پيدا مي‌كند. مثلا كودكي كه با اين لباس و قاب عكس در دست، خيره به شما مي‌نگرد، گوييا حق خود را از پدر از دست رفته‌اش از شما مي‌خواهد.
او دارد با زبان بي زباني به شما مي‌گويد: من پدرم را از دست داده‌ام به خاطر مذهبم (يا در درجه دوم وطنم) يا براي شما. اين پيام كه ناخودآگاه از ذهن مي‌گذرد مي‌تواند القاء كننده اين باشد كه مرا دريابيد و مانند من رفتار كنيد. پاك باشيد و نشانه‌ي پاكي را هم به شما نشان مي‌دهم. همين است كه مي‌بينيد: اينطور لباس پوشيدن و محجبه بودن.

اينجا مي‌رسيم به همراه شدن شعار پوستر با پيام تصويري آن:‌
گل عفاف در بوستان حجاب مي‌رويد.

اين شعار كه قسمت اول آن "گل عفاف" چندين برابر بزرگتر و با رنگ قرمز، هم رنگ سربند دخترك، نوشته شده، يك استعاره است.
شما هم ناخودآگاه مي‌توانيد ياد اين بيفتيد كه فرزندان و كودكان را به گل‌هاي باغ زنگي و اين جور چيزها منتسب مي‌كنند. پس گل عفاف همان دخترك كوچولوي مظلوم است و البته به عفت و عفيف و پاكدامن بودن هم برمي‌گردد.
پس يعني اگر مي‌خواهي دختري به پاكي زهرا داشته باشي ...
دنباله‌ي شعار را دنبال كن: او "... در بوستان حجاب مي‌رويد."
پس هم دخترت به پاكي زهرا مي‌شود و هم عفتت را حفظ كرده‌اي.

دختري كه مي‌تواند به عنوان نمود و نماينده‌ي همه‌ي دختران ايراني آن بالا رفته باشد. خصوصا كه قاب عكس در دستش، فضاي القاء شده در جامعه را مبني بر برتر بودن شهدا و جنگ رفته‌ها، بر سر شما مي‌كوبد.

اما يك نكته‌ي باريك اينجا هست كه وقتي همه‌ي اينها از ذهن من گذشت، مرا به لبخند و يا شايد پوزخند وا داشت. چيزي كه شايد خيلي از شما هم مثل من قبل از همه‌ي اين تبادرات ذهني كه گفتم، به اين نكته توجه كرده باشيد. و آن كلمه‌ي "عفاف" است!
طراح اين پوستر اگر كمي بيشتر در جامعه مي‌بود و يا به پيشينه‌هاي ذهني مردم توجه مي‌كرد، حتي با يك دقت و توجه سطحي مي‌توانست به خاطر بياورد زماني را كه به دليل تمهيدات متدبرانه‌ي دولت(!)‌ قرار بود براي كم كردن سطح تخلفات اخلاقي در جامعه (يا همان افزايش ميل جنسي و نبود امكانات كافي براي جوانان و تعدد روابط غير مشروع و معروف!) تصميم گرفت "خانه‌ي عفاف" راه بيندازد! و...
يادم هست كه اين تصميم هوشمندانه تا مدتها شده بود دست‌آويز! و حتي كلمه‌ي عفيفه و عفت و غيره با برخي كلمات ديگري كه مي‌دانيد(!) مترادف شده بود!

و راستش اين اولين چيزي بود كه با توجه به رنگ قرمزش به ذهن من متبادر شد: "‌گل عفاف!"‌
و حتي همه‌ي آن چيزهايي كه در بالا گفتم ناخودآگاه به شكلي ديگر در ذهنم شكل گرفت. تا جايي كه حتي با پوزخند به دخترك و قاب عكس در دستش نگاه كردم و پيش خودم گفتم: چشم پدرت روشن!!!

2007-05-16T12:37:00.000-07:00

زیرکی را گفتم این احوال بین،خندید و گفت

صعب روزی، بوالعجب کاری،پریشان عالمی

منم که با محک حجاب بد یا خوب می شوم

2007-05-10T22:53:00.000-07:00

...

آنها غريق وحشت خود بودند
و حس ترسناک گنهکاری
ارواح کور و کودنشان رامفلوج کرده بود

لگد،توهین، تحقیر
و قربانی، قربانی، قربانی

آنها به خود فرو می رفتند
و از تصور شهوتناکی
اعصاب پير و خسته شان تير می کشيد

...تفو

من عصبانی ام یا: چگونه می توان به یک ملت پوزخند زد

2007-05-09T10:16:00.000-07:00

من عصبانیم. به شدت هم عصبانی ام. دیگر نمی‌توانم تحمل کنم. امروز کم مانده بود از گرمای وسط ظهر، که داشتم برای خودم، مردم، برای دولت، برای کشور عزیزمان، از یک محل کار به یک محل کار دیگر می‌رفتم، کم ماند بود از گرمای وسط ظهرش گریه کنم. می دانم این تازه اول گرماست... وای به خرما پزان تابستان و تموز...
گرمم بود و به خودم که نگاه می‌کردم دلم به هم می‌خورد. می‌خواستم مقنعه و مانتو مشکی بلندم را در بیاورم. فقط گرمم بود همین.
من مدل نیستم. من مانکن نیستم. فاحشه و تحریک کننده هم نیستم. من فقط گرمم است... برادر می‌فهمی؟ گرمم است.
می‌خواهم این گرما را توی صورتت بالا بیاورم. می‌خواهم این مقنعه را که با سیلی نگاهت و لحن کثبفت گفتی "بکش جلو " دور گردنت بیندازم و بگویم یک روز تمام این را سرت کن، بعد با همان خفه‌ات کنم. همین.
خفه‌ات کنم؛ می‌دانی چرا؟ برای اینکه آنقدر به من گفتی من کثیف و پلیدم، من عامل فسادم، من چنین و چنانم که اصلا خودم را دوست ندارم...
من انگار احساس می‌کنم باید خیلی قشنگ و عروسک باشم. من باید دل هر مردی را از دور ببرم. من باید بوی تحریک آمیز، راه رفتن و حرف زدن پر عشوه داشته باشم. من باید دماغم را عمل کنم. فکٌم را هم، چون اندکی به قشنگی آن عروسکی که تو می‌گویی نیست. من باید هیکل جنیفر لوپز را داشته باشم ولی برایش ورزش نکنم. چون بد است. دختر که نمی‌دود. دختر که کوه نمی‌رود. دختر که دوچرخه سواری... .
پس رژیم می‌گیرم. چاره ندارم. رژیم طولانی و سخت. رژیم بیماری. رژیم اعتماد به نفس... پس خودم را از خوردن هم محروم می‌کنم. مثل همه‌ی لذتهای دیگری که ندارم. باید خوشگل به نظر برسم. همین. زن در نظر من، در نظر جامعه من، در نظر مردان من، در نظر زنان من یعنی همین.
من اصلا خودم را دوست ندارم چون من می خواهم کار کنم. موقع کار کردن نمی‌رسم و نمی‌توانم آرایش کنم یا حتی موهایم را شانه کنم. من وقتی وقتم را به درس و کار و تحقیق می‌گذرانم نمی‌توانم روی لحن صدایم کار کنم. نمی‌توانم ناخنهایم را دائم پدیکور کنم. نمی‌رسم همیشه دلبر باشم. من میان یک پارادوکس عمیق، بین آینه و تصوُر، گیر کرده‌ام. دست و پا می‌زنم. ولی من باید زیبا به نظر برسم برادر، آقای رئیس جمهور.
و تو تا کی می‌خواهی نان هیزی‌ات را بخوری؟
تا کی می‌خواهی توی چشم من و مادرم، یا به پاهای خواهرت نگاه کنی و شب هم با دخترت سر سفره بنشینی و نان همین هیزی‌ها را در گلویش فرو کنی؟

من عصبانیم خواهر. من از تو بیش از همه عصبانیم. تو که دیروز دنبال دختران 13-14 ساله‌ات دویدی و به باد فحششان گرفتی و هزار بد و بیراهِ نشنیده بهشان گفتی و روانه کلانتریشان کردی؟ تو که وقتی گستاخی‌شان را دیدی هلشان دادی. تو که نام پلیس بر خود گذاشتی ولی به جای امنیت، جز رعب و نفرت بر چهره‌ی دخترکت چیزی به جا نگذاشتی؟
دخترت به حکم تو با آدمکش‌ها (کسانی که آدم می‌کشند) و با دزدها (کسانی که پلیدی و بدخبختی و پستی از سر و رویشان می‌بارد) همنشین شد. دخترت امروز به من گفت : این آخرش بود خانم! جای بد بدش را هم دیدیم!...
یادت می‌آید خواهر؟ کارت کتابخانه‌‌اش را ازش گرفته بودی. یادت می‌آید؟ امروز یک کارت دیگر خواست و باید پول کارتش را می‌داد و امروز هزار بار لعنتت کرد و هزار بار غصه خورد.
و تو چطور فکر کردی او دیگر کاکلش را از جلوی چادرش بیرون نمی‌گذارد؟ چطور فکر کردی تهمت‌هایت خوب تربیتش کرده و بد و بیراه‌های تو از منکر نهیَش کرده‌ است؟ و او دیگر با پسر قرار نمی‌گذارد؟ و او دیگر با دوستانش تو را و اعمال تو را یک چیز عادی نمی‌پندارد و دیگر خودش را رفته تا آخر خط نمی‌داند و ... ؟
او دیگر کتابخانه نمی‌آید... خواهر.
تو این را نمی‌خواستی. می‌دانم. چون بوی گندش دامان پاک تو را زودتر از هر کس خواهد گرفت. چون تو همان جایی کار می‌کنی که این دخترک را زودتر از همه‌ی ما خواهی دید و دختران دیگرت را و خواهرانت را. تو می‌خواستی امر به معروف کنی. تو می‌خواستی جامعه آرمانی درست کنی. تو –یادم هست- به خاتمی رأی داده بودی.

من عصبانیم و شما با اینکه در چشمان من نگاه می‌کنید و نفرت و عمق عصبانیتم را می‌بینید چیزی نمی‌گویید خواهر، برادر. پوزخند هم می‌زنید. پلیس را کوچک و حقیر و نفرت‌انگیز هم می‌کنید. جامعه را پر از وحشت می‌کنید. دختران و پسران را تا نهایت جرم و جنایت هم می‌برید ولی آخر...
با رویش ناگزیر جوانه چه می‌کنید ؟

این روزهای خیلی عجیب

2007-05-08T11:16:00.000-07:00

امروز یه نفر ازم تو خیابون پرسید: ببخشید می دونید مدرسه ی شهید پروین اعتصامی کجاست؟

+این روزها حسابی درگیرم. درگیر همان ماندن و رفتنهای همیشگی. درگیر همه ی چیزهای انسانی و فوق انسانی که این روزها می گویند حیوانی ست...

+این روزها از ترس امنیت جامعه می ترسم به خیابان بروم. امروز پلیس راهنمایی هم به دختری با شال کوتاه تذکر داد!!

+این روزها توی اتوبوس، تاکسی و خیابون نسبتا طولانی سمیعی، تا برسم به محل کارم، این رو گوش می کنم:

Je suis malade complètement malade
Comme quand ma mère sortait le soir
Et qu'elle me laissait seul avec mon désespoir
...

صدای قشنگ لارا فابین رو از دست ندین. به نظر من که جدا بی نظیره... علاوه بر اینکه می بردت به هر جا بخوای خیال پرادزی کنی ...

2007-05-06T05:23:00.000-07:00

...هزار بار نوشتم و پاک کردم به تن این چند وجب دیوار مجازی

می گویند نوشته های برای هیچ کس صادقترین نوشته هایند.

اینجاست : یک دفترچه شعر قدیمی، دو تا گوشی، و دستهای بی توان من.

انگار خواب می بینم... یک سردابه ی قرون وسطایی ...

علی عابدینی! انگار هر طور بچرخد، به سود حمید هامون تمام می شود..!

سال 84، همین روزها بود که نوشتم ...

تمیز، سفید، براق

2007-05-02T23:38:00.000-07:00

یه مشت مجسمه که بریزی رو هم و عین خیالت هم نباشه. اونا نه احساس دارن نه عقل، نه هیچی. مجسمه هایی قشنگ، تمیز، سفید، براق... که نمایششان خیلی خوب از آب درمی آید... دلت برایشان غنج می رود. نمایشهای زیادی هم می شود با آنها اجرا رفت. مثلا راه پیمایی، یا سنگ پرتاب کنی به سفارت فلان، یا شعار حق مسلم، یا ... هر وقت هم لازم شد که برشان می گردانی به دخمه. همان پستویی که بودند را می گویم. پوشش و ظاهرشان را هم تنشان می کنی و می کاری جلوی ویترین. آخر نه احساس دارند نه زبان، نه عقل نه هیچ چیز دیگر.

بعضی هاشان سوراخ دارند، بعضی هاشان برجستگی. مهم نیست یعنی به ما مربوط نیست. تا جایی که می توان باید سوراخ را عمیقتر و برجستگی را برجسته تر کرد. باید روی همینها گرداندشان. باید مواظب هر حرکت یا هر تکانشان بود. مجسمه اند که باشند از اول که اینطور نبودند...

فعلا چنان ذهنش هاشان را درگیر آن سوراخ و آن برجستگی کن که یادشان برود کله و دستشان را. مبادا تکانی بخورند یا احساسی از خودشان نشان بدهند. هر آن می توانی و اجازه داری بفرستیشان به پستو. با همان لباس و ظاهری که تو تعیین می کنی. آنها یک مشت مجسمه اند با سوراخ یا برجستگی...

همین.

در استان تهران

2007-04-30T06:29:00.000-07:00

نمونه شدم!..

سیبستان

2007-04-26T00:50:00.000-07:00

انقدر با این نوشته سیبستان همذات پناری کردم که ...

ريشه مبارزه با پوشش دختران با آن آيين دفن کردن فرزند دختر در عصر جاهليت يکی است. تعارف نکنيم. همه حرفها بهانه است.

زيبايی قدرت زن است. ما از قدرت زن می ترسيم چون قدرت ما را به خطر می اندازد. پس از زيبايی می ترسيم. می خواهيم به زور هم که شده زيبايی او را پنهان کنيم. ما زيبايی را دفن می کنيم. خودمان مليشيا راه می اندازيم تا قدرت نمايی کنيم. اما از بروز قدرت زن در کوچه و خيابان وحشت می کنيم. ما زن را با ميلی شهوانی سرکوب می کنيم...

...

no title

2007-04-25T09:11:00.000-07:00

آن روزها

2007-04-24T09:06:00.000-07:00

شاید حق با تو باشد،
شاید هنوز آنقدر آشنا هستیم که از دورها هم، بدون هیچ نمای نزدیکی، بدون هیچ نشانه‌ای، می‌دانی اینجا از آن من است.
شاید حق با تو باشد،
من هنوز به تو، و نه به تو، به خودم در آن زمان‌ها نزدیکم.
شاید حق با تو باشد،
این روزها و این دود و این تلخی‌ها و این سایه‌ی شوم هزاران تحریم و تحقیر مرا هنوز از آنچه دوست می‌دارم باشم و از آنچه آرزوهایم بوده است جدا نکرده و از تو با شهر آرام و دور و گوشه‌گیرت.
شاید...
یعنی می‌دانی من اینطور دوستتر دارم فکر کنم. اینطور که من هنوز همانم با همان دیدگاهی که می‌گفتیم و می‌شنیدیم و دوست داشتیم که بخوانیم و بدانیم و بمانیم و ...
ولی این روزها حرف حرف رفتن است و فکر فکر نماندن؛ حتی بگویی نگویی قصد قصد فرار.
این روزها و این شب‌ها زود می‌خوابم و زیاد خواب می‌بینم. این شب‌ها دستم به نوشتن کم می‌رود حتی در سبک خاطرات. یادت هست؟ آن دفتر سیاه را؟
اگرچه این روزها به پاس همان "خردک شرری" که هست، هنوز وقتی غصه دارم از روی جدول راه می‌روم و هنوز به نگاهی، کودک دلم را پرواز می‌دهم یا به اخمی دلم می‌گیرد؛
ولی این روزها به قلبم مهار می‌زنم و در میدان به دنبال دو چشم سیاه گرد نمی‌گردم! این روزها بهانه‌هایم به تنگ شدن دلم کم می‌آید، یعنی همان مهار، حتی وقتی کسی سرم را میان دو دستش گرفت.
ناخن پایم یادت هست؟! هنوز جایش هست! دلم می‌خواستی به چه، از سرخی بیفتد؟!
ولی این روزها ...
نه، نمی‌خواهم به سیاق این دردنامه‌ها آخرش را با دریغا ببندم؛ قلمم به گفتنش نمی‌لغزد هنوز.
گفتن درد ماندگاری برایت بس. مرا به همان دخترک عینکی غُدٌ آن روزها و گردون و ادبستان و طوس، یا خاتم و شیرَکی بخوان...

باز هم این زنان فتنه انگیز

2007-04-24T04:13:00.000-07:00

+راهی برای رهایی
روزنوشتهای اعضای "راهی": " اين وبلاگ را راه انداخته ايم براي اينکه نشان دهيم زمان براي ما در 23 اسفند 85 و با پلمب دفتر موسسه متوقف نشده است. "راهي" همچنان وجود دارد و اين وبلاگ، گزارش کار ماست در روزهاي اين سال سخت که مي خواهيم آن را با شما شريک شويم."

+گزارشي از روز اول مقابله با بدحجابي
از ساعت 10 صبح دیروز تا 14 امروز :

1347 تذکر به بدحجابان
117 نفر انتقال به پایگاه های پلیس امنیت.
544 مورد تذکر و تعهد به صنف های مختلف در ارتباط با پوشاک نا مناسب
20 باب مغازه پلمپ
7 نفر بازداشت به دلیل مزاحمت برای نوامیس مردم
47 خودرو توقیف به دلیل دارا بودن راننده بد حجاب
8 خودرو توقیف به سبب ایجاد مزاحمت برای نوامیس مردم
24 خودرو توقیف به دلیل ایجاد آلودگی صوتی

توضیح: 58 نفر از بازداشت شدگان پس از گرفتن تعهد و مناسب سازی ظاهر !! آزاد شدند.

در همین رابطه بخوانید:

+ به گزارش رجانيوز، عصر دوشنبه شماري از جوانان با اجتماع در مجتمع تجاري بوستان در ميدان پونك، حركاتي مبني بر اعتراض به اقدام نيروي انتظامي انجام دادند. حالا تیتر رو داشته باشین:

جسارت لمپن ها نتيجه حمايت اصلاح طلبان !!

+ حجاب اجباری : نیک آهنگ کوثر

+یادتونه که:

اسفندیار مشایی،رییس سازمان میراث فرهنگی و معاون رییس جمهور، به خبرنگار زن روزنامه الصباح ترکیه كه پرسیده بود: می تونم روسریم را در ایران از سر بردارم، گفته بود: بله! حتما. در ايران استفاده از حجاب اجباری نیست و هيچ فشاری از طرف حکومت در استفاده از حجاب اعمال نمی شود..!!!

به بهانه یاد سهراب و صدای نرم تو

2007-04-22T04:17:00.000-07:00

صدا کن مرا
صدای تو خوب است
صدای تو سبزینهء آن گیاهِ عجیبی است
که در انتهای صمیمیت حزن می روید.

در ابعاد این عصر خاموش
من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنها ترم.
بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است
و تنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمی کرد
و خاصیت عشق این است...

در این کوچه هایی که تاریک هستند
من از حاصل ضرب تردید و کبریت می ترسم
من از سطح سیمانی قرن می ترسم...

بگو در بنادر چه اجناس معصومی از راه وارد شد
چه علمی به موسیقی مثبت بوی باروت پی برد
چه ادرکی از طعم مجهول نان در مذاق رسالت تراوید
و آن وقت من مثل ایمانی از تابش استوا گرم
ترا در سر آغاز یک باغ خواهم نشانید

از شعر به باغ همسفران سهراب سپهری

یادت گرامی که روزگاری نشاندی در وجودم آنچه باید...

سد سیوند و واکنشهای مردمی

2007-04-21T03:55:00.000-07:00

تجمع اعتراض آمیز برای آبگیری سد سیوند امروز ساعت 10 تا حدود 12 به آرامی و بدون هیچ تشنجی برگزار شد. چیزی که از همه بیشتر توجه من رو جلب کرد، تسلط و کنترل نسبتا خوب دفتر تحکیم وحدت بود. شعارها، پلاکاردها و حتی میزانسن(!) تجمع تا حد زیادی تحت کنترل بود و مثلا وقتی یک نفر پلاکاردی با این مضمون: "مبادا که ایران کنام تازیان شود" را بلند کرد، توسط دفتر تحکیم وحدت جمع شد

روی این کاغذ نوشته بود: سیوند: 301

و یا وقتی سرود "یار دبستانی" خوونده شد مورد اعتراض قرار گرفت که ما نمی خواییم بهانه ای به دست بدیم برای سرکوب. ظاهرا تجمع مجوز هم داشت.

خبرنگار زیاد بود. حتی به نظرم دوربین صدا و سیما رو هم دیدم و خبرنگارهای رسمی دیگه ...

خبرنگار رویترز

غیر از سرود ای ایران، یار دبستانی و دوباره میسازمت وطن هم خوونده شد. شعارها هم عمدتا شامل اینها بود:

مشاعی استعفا! استعفا!

اسکندری مشاعی!

ایرانی با غیرت حمایت حمایت
هموطن حمایت حمایت

مشاعی چنگیزی، اسکندر خونریزی!

حمایت از پاسارگاد حق مسلم ماست. و ...

روی این پلاکارد نوشته: مقام معظم رهبری کاری انجام دهید: آبگیری سد سیوند و سلمان فارسی و ساخت فیلم 300 در سال اتحاد ملی

حتی یکبار یک نفر که می گفتند مشاعی یه از سازمان اومد بیرون و در حیاط ایستاد و همه شروع کردن به هووووو کردنش. ولی باز هم بچه های تحکیم نگذاشتند ادامه پیدا کند و جمعیت رو به آرامش و ادب و متانت دعوت کردند. تشویق به اینکه در عین بروز احساسات و شعار دادن، می باید که مؤدب باشید و از حدود خودتون تجاوز نکنید خوب بود. بالاخره باید روزی فریادهای اجتماعی از سیاسی جدا بشه. خوبه که این حرکتها خراب نشه و به جاهایی کشیده نشه که قرار نیست...

در بین این همهمه ها چیزای جالبی هم می تونستی ببینی. مثلا یه خانم جوون خارجی (نمی دونم کجایی) که از روی کنجکاوی اومده بود ببینه چه خبره و مشتاقانه همه رو نگاه می کرد و با دخترهای جوونی که می تونست سر صحبت رو باز می کرد!

یا مثلا بودن دانشجوهایی که با استادشون اومده بودن و لابد یه کلاسشون رو اونجا برگزار می کردن!

دم دمای آخر فقط من یک نفر نیروی انتظامی دیدم با باتوم و اینا که فقط به چندتا سرباز که اومده بودن تماشا گیر داد که چرا اینجا ایستادین. اونا هم بدون هیچ بحثی به سرعت ناپدید شدن.

هیجانات کم و بیش کنترل شده، عدم خشونت و پلاکاردهای رو به خیابون و کنترل پلیس راهنمایی رانندگی، مردم رو بیشتر متوجه قضیه می کرد؛ علاوه بر اینکه دفتر تحکیم بین ماشینهای گذری برگه ی بیانیه و اعتراض رو هم پخش می کرد.

در آخر هم بی انیه خوونده شد و اعلام شد که اگر به خواسته های ما رسیدگی نشه همین تجمعات آروم رو به جلوی مجلس خواهیم برد.

چنان نماند و چنین نیز نخواهد ماند

2007-04-19T11:39:00.001-07:00

+"سد سيوند در برابر فرهنگ ايستاده است." اين جمله‌، دغدغه مردم است و سيوند امروز همان رمزي است كه مي‌تواند رابطه ميان توسعه و فرهنگ را خدشه‌دار كند.

+وبلاگ کانون صنفی معلمان

+امشب تنگه ی بلاغی آخرین شب حیات خود را پشت سر گذاشت... فراخوان تجمع برای مخالفت با آبگیری سد سیوند :۱۳۸۶/۲/۱ ساعت 10 صبح برابر سازمان میراث فرهنگی

من، زن، اعتراض، یا پستو؟

2007-04-18T10:52:00.000-07:00

سلامِ ختم رو که گفتن، از مسجد که اومدیم بیرون، به هم نگا کردیم دیدیم هیچ کدوم حوصله نداریم بریم خونه. چون نزدیک بود، یه تاکسی سوار شدیم برای استانبل و ... چند وقتی که کافه نادری نرفته بودیم.

توی تاکسی هر کدوممون داشتیم از یه طرف، از یه پنجره، بیرون رو نگا می‌کردیم، هیچ کی حرف نمی‌زد. اصولا روزایی رو پشت سر گذاشتیم که خیلی حوصله حرف زدن نداشتیم...

یهو یکی پیچید جلوی تاکسی و راننده هم شروع کرد بد و بیراه گفتن و طبق معمول این وقتا شروع کرد راجع به اینکه ملت خرن و نفهمن و چی ان و چی نیستن هی حرف زد. ما هیچی نمی‌گفتیم همچنان. با چشمای بی حالت خیابون رو نگا می‌کردیم.

تا اینکه راننده گفت مثلا بنزین گرون شده، شده 300 تومن هیچ کی هم صداش در نمیاد. یهو من و مریم انگار آب جوش ریخته بودن رومون. دوتایی تقریبا به حالت فریاد جواب راننده رو دادیم که : چی چی رو هیچی نمی گه. اون روزا که خیلی ها ‌رفتن جلوی مجلس و توی میدون فلان و پارک بیصار چرا هیچ کی نیست ببینه و بیاد حمایت کنه؟؟؟... و خلاصه بحث درگرفت! آقای راننده که مثل بیشتر ایرانی‌های توی اون سن و سال، تفکرات دایی جان ناپلئونی‌ش رو می‌ریخت بیرون و من و مریم و سارا هم هی می‌کشوندیم بحث رو به اونجایی که خودمون می‌خواستیم و خلاصه امضاء و .... پیاده شدیم.

ذهنهای خسته‌مون رو بردیم کافه نادری ... نشستیم که از شهر دور باشیم و از دغدغه ... که گارسون عزیز سفارش‌ها رو که ازمون گرفت گفت باید برین اون سالون بشینین.

- ا؟ چرا؟
- (با اخم) قانونه خانم

عین سه تا بره‌ی خوب کیفامون رو انداختیم رو دوشمون و رفتیم دیدیم توی اون سالون فقط دخترا نشتن. تازه انگار فهمیدیم چیه جریان. برگشتیم...

- ما هین جا راحتیم آقا
- نمی شه خانمای تنها باید برن اونجا
- عجب؟! ببخشید ولی ما نمی‌ریم

گارسون مسن نادری که قطعا فقط مأمور بود و معذور، مستأصل شده بود. ما عصبانی بودیم. اولش تصمیم گرفتیم از کافه بریم بیرون ولی بعد دیدیم می‌خواییم اونجا بشینیم پس نشستیم.

- اه ... اینجا هم باید بریم تو پستو
- بی خیال حالا که نرفتیم. اوقاتتو تلخ نکن یه دقه اومدیم بیرون

چندتا آقای میز بغلی هم به گارسونه وساطتت ما رو کردن و خلاصه دست از سرمون برداشت. ولی مریم با تندی به گارسون گفت:
- حتما باید یه سیبیل سفارش کنه که...

که حرفش با رفتن گارسون نصفه موند.

چندتا دختر دیگه هم اومدن تو. گارسون به اونا هم گفت برین اون ور. دخترا قیافه هاشون کج و کوله شد. مریم رو کرد بهشون، به اشاره و زبان گفت: نرین!
دخترا خندیدن و محکمتر نشستن!

بعدا مسئول کافه با اون لهجه‌ی ارمنی پیر و لرزان‌ش گفت:
خب خانوم نمی‌شه که شوما که تنهایین این طاراف بشینین که... کمیته آذیت می‌کنه .........

ما نرفتیم. به خاطر سماجت خودمون یا به یمن وساطتت اون آقایون نمی‌دونم ولی ...

روز عطار

2007-04-17T01:36:00.000-07:00

به صحرا شدم عشق باریده و زمین تر شده بود چنانکه پای مرد به گلزار فرو شود پای من به عشق فرو می شد...

از تذکره الاولیا

کمر بستن به ویرانی

2007-04-16T21:24:00.000-07:00

دیگه قاطی کردم:

+مبارزه، نه ببخشید آبگیری سد سیوند و تکلیف نهایی اش؟!(لینک)

+تعلیق دانشجویان، نه ببخشید، جنبش زنان و ادامه ی تهدیدها و ارعاب؟!(لینک)

+فقر و فحشاء و بدحجابی، ببخشید دستگیری بدحجابها و دخالت لباس شخصی ها؟!(لینک)

+بازگشت انصار حزب الله به صحنه ی سینما، نه ببخشید، دانشگاه و تظاهرات علیه بدحجابی؟!(لینک)

و ... و ... و ...

تبریک می گم. دیگه هیچ لزومی به ساختن امثال فیلم 300 نیست. خودمان دست به کار شده ایم تا هویت و همیتمان را زیر آب ببریم. بی نوا کمپانی سازنده ی فیلم 300 که عذر خواهی کرد!

بغض

2007-04-15T10:35:00.000-07:00

مُرد
به همین راحتی
تا همین چند ساعت پیش کی فکر می کرد کارش به کالبد شکافی بکشه به همین راحتی
راز غریبی در این دنیا نهفته است ...

!زیرشلواری

2007-04-14T12:29:00.000-07:00

لبخندهای کوچک زندگی

امروز، سه راه جمهوری

آتش مقدس

2007-04-13T10:24:00.001-07:00

سوزاندمشان! آرام و بی هیچ تنشی. با لبخندی بر لب. یک نفس ِ همان شمع کوچک کافی بود. زیرشان گرفتم و ... ش ش ش ش ش ... سوختند.

دفترچه سال 85 را می گویم! همان که دوستش نداشتیم. سوزاندم که بی هیچ آدابی دورش نینداخته باشم.

به هر حال صدای ش ش ش اش همه‌اش را برد. همه‌ی دغدغه ها و دردها و انتظارها و دادها و بیدادها، همه‌ی فریادهای آزادی، همه‌ی اشک‌ها، همه‌ی آه‌ها، و همه‌ی لحظه‌های تلخ و شیرینش را. سالی را که از ابتدا تا نیمه‌اش دغدغه‌ی مدرکی بود که اگر آن همه حرصش را نمی‌خوردم و اگر آن همه برایش سگ دو نمی‌زدم انگار تمام نمی‌شد. همیشه باید آنقدر خسته شوی که دوستی برایت بنویسد طاقت بیار؛ آنگاه تمام می‌شود... و بعد هم می‌سوزد!

تمام که شد به صرافت تمام شدن این چیزها افتادم و رهایی‌اش چند ماه طول کشید! تقریبا تا آخر سال. گرفت و گیرهای عاطفی و درد و درمان‌های دوستانه که لابد ظالمانه‌ترین بخش این جهان است هم سوخت. بلد نبودن زندگی و درگیری‌های نامربوط هم که مزید بر علت شده بود هم آتش گرفت، و من از گوشه‌ی لب می‌خندیدم!

باید اعتراف کنم چاشنی همه‌ی این آتش-بازی-ها امید بود. امید به سال نکو و بهار تمیز و لب گشاده و ذهن آزاد و دل آرام و ... خدایی که نشسته بود لب پنجره و مرا تماشا می کرد و از گوشه لب ...

باز هم اخراجی ها

2007-04-13T03:43:00.000-07:00

+اخراجی ها همچنان خوب می فروشد...عرضه و پخش نسخه غیرمجاز فیلم اخراجی ها لطمه چندانی به فروش آن نزد : آفتاب

+اخراجى ها از منظر بازيگرى : روزنامه ایران

قطعا فیلمی یا بهتر بگم اتفاقی که این همه خبر سازه و انقدر خوب می‌فروشه باید و شایسته است که در موردش زیاد حرف زده بشه. خوب یا بد، این فیلم مورد اقبال فرار گرفته و کاملا قابلیت حتی نشانه‌شناسی داره!
یادمه زمانی که کتابهای "پورپیرار" خیلی مورد بحث بود و توهینها و تحقیرهاش و وارونه جلوه دادن تاریخش داد و فغان اهل فرهنگ رو در آورده بود، باز هم کسی جز همین داد و بیدادها کاری نکرد، مگر معدود کسانی که آنهم صدایشان در جمعیت گم شد. حالا کتابهای آقای پورپیرار در همه ی کتاب فروشی‌های انقلاب به عنوان یکی از صدها کتاب تاریخی موجود می‌فروشد و جزء منابع به حساب می‌رود!

لابد روزی هم، از این دست فیلمها روایتگر بخشی از سینمای جدی و حرفه‌ای ما شمرده خواهد شد!! مگر اینکه ... نقد شود. درست و سنجیده و بی داد و قال.

+باید تحقیر شیم

+چه سالهایی بود آن سالها

...هر دم از این باغ

2007-04-12T11:22:00.000-07:00

+تازه‌ترين تصاوير از به زير آب رفتن تنگه‌ي بلاغي : وبلاگ مهار بیابانزایی
+به تخریب حمام وکیل شیراز ، یادگار کریم خان زند اعتراض کنید : وبلاگ دیده بان محیط زیست ایران
+وبلاگ معترضان به آبگیری سد سیوند

خواب در چشم ترم می‌شکند...

کی بود و چگونه بود؟

2007-04-11T09:14:00.001-07:00

نمی تونم،

یعنی نتونستم خودم رو راضی کنم که به صف دراز منتظران "اخراجی ها" بپیوندم... یعنی راستش نمی‌تونم فراموش کنم همه‌ی کینه‌ای که از این قشر در دل دارم و حالا به خاطر دیدن یک مشت لودگی، به جیب این آدمها کرور کرور پول بریزم... چرا ببینم؟ چون نمایشش با فیلمها و تصورات خشنی که از جنگ و جبهه داشته‌ایم فرق دارد؟ و حالا ما بهای این تفاوت رو بپردازیم که شاید دلمان از خندیدن به این لودگی‌ها خنک شود.

نه من نمی‌توانم...

من هر کاری هم بکنم یادم نمی‌رود 18 تیر 78 را. دلم هنوز برای عزت ابراهیم‌نژاد ریش ریش می‌شود و برای یاحسین و یا زهرا گفتنِ این تازه کارگردان اخراجی بدجوری می‌گیرد...

من هر کاری هم بکنم روزنامه یا نمی‌دانم هفته نامه‌ی "شلمچه" و جنجالهای پوشالی‌اش را یادم نمی‌رود؛ من هر کاری هم بکنم توهین‌ها و تحقیرهایش به خودم، مادرم، پدرم، برادرم و دوستم را نمی‌توانم در جیب بغلم بگذارم و بروم در سینما لم بدهم، فیلم ببینم و یاد "آزادی" از دست رفته‌ام (سینما آزادی را می گویم!) نیفتم که این قماش به آتشش کشیدند و به زیر تیغش بردند...

آقای کارگردااااااان! پس "فضای ارزش"تان چه شد که آن همه برایش سنگ به سینه می‌زدید؟ موتورتان؟! زنجیرتان؟! الان بسیار هوشمندانه‌تر است که از بوم و دوربین استفاده کنید که به قول خودتان راست(یا به زعم شما ماست) و چپ را بگذارید و شاید خودتان را بیش و از راه دیگر مطرح کنید؟!

خوبه موفق باشید! ولی من تن نخواهم داد و هر جا هم می‌روم جای باتومتان را نشان خواهم داد که آنها هم که رفته‌اند و خندیده‌اند از دلشان دربیاید!

برای معروف شدنِ بیشترش باشد یا نه، من که از اینکه سی‌دی فیلم اخراجی‌ها در بازار پخش شده حال می‌کنم! به هر حال از فروش بیشترش می‌کاهد و جنبه‌ی تبلیغاتی آماری‌اش را پایین می‌آورد!

فیلم 300 تخیل بود، غرق شدن پاسارگاد حقیقت است

2007-04-10T10:03:00.000-07:00

در آستانه ی فاجعه ی بزرگ

آخرين فرياد تنگ بلاغی،دشت پاسارگاد، و آرامگاه کوروش را بشنويد!
نامه ی سرگشاده به مردمان ايران و جهان

خانم ها و آقايان، همان گونه که روزنامه های رسمی حکومت جمهوری اسلامی ايران، خبر می دهند، دولت آقای احمدی نژاد قصد دارد هفته آينده سد سيوند را آبگيری کند. اين عمل که بی توجه به نظريات کارشناسان و اعتراض های مردمان فرهنگ دوست درايران و در سراسر جهان انجام می شود، در آستانه سال نوی ايرانی، يکی از غنی ترين و با اهميت ترين ميراث های فرهنگی و باستانی ايرانزمين را نابود خواهد کرد.
از جمله مناطقی که با اين آبگيری در خطر نابودی قرار دارد آرامگاه کوروش بزرگ است. او نخستين رهبر سياسی جهان بوده که بر رهایی انسان ها از بردگی و آزادی آن ها در انتخاب ارزش ها، فرهنگ ها، دين ها، و انديشه ها تأکيد کرده است. نمونه ای از فرمان او، به عنوان اولين منشور و درخشان ترين کوشش انسان دوران باستان برای برقراری حقوق بشر، اکنون درموزه بريتانيا و سازمان ملل وجود دارد.
خانم ها و آقايان، حدود دو سال پيش کميته بين المللی نجات پاسارگاد نامه ای خطاب به شما نوشت و خطر جدی اين آبگيری را به اطلاع شما رسانيد. در اين مدت اين کميته در کنار هزارها هزار مردم ايران و جهان که مشتاق حفظ گنجينه های تاريخ بشر هستند تلاش کرده است تا از اين حادثه شوم جلوگيری کند. ما به تمام سازمان های بين المللی ـ از سازمان ملل متحد تا سازمان يونسکو و سازمان های حقوق بشر که هر کدام وظيفه ای در قبال حفظ اين آثار بشری دارند ـ نامه نوشتيم و تقاضا کرديم جلوی اين عمل غيرانسانی را، که به مراتب گسترده تر از انفجار مجسمه بودا به دست طالبان است، بگيرند اما اکنون می بينيم که صدای حق طلبانه ی اين هزاران هزار انسان فرهنگ دوست به گوش هيچ کسی نرفته و سازمان ميراث فرهنگی ايران با همدستی وزارت نيرو و با پشتوانه ی دولت آقای احمدی نژاد با خيال راحت حق مسلم مردم ايران، يعنی ميراث چندين هزاران ساله ی مادران و پدران آن ها، را به آب خواهند بست
خانم ها و آقايان، اگر چه اين بازمانده های شکوهنمد تاريخ ايران اکنون به دست مردمانی ناسپاس نسبت به فرهنگ بشری به ويرانی کشيده می شود اما فراموش نبايد کرد که از دست رفتن آنها تنها رنجی ويژه ی ما نيست. يعنی، اين تنها ملت ايران نيست که ازداشتن مهمترين بخش هويت فرهنگی خود محروم می شود بلکه اين کل تاريخ جهان است که گنجينه ای عظيم و درخشان تاريخی و فرهنگی را از دست خواهد داد.
خانم ها و آقايان، اگر سلاح های هسته ای جان انسان ها را به خطر می اندازند، ويران گری های فرهنگی نيز بمب هايي هستند که انديشه و حيات معنوی انسان ها را به مخاطره می افکنند. و انديشه ی ناقص و بی خبر از ارزش های فرهنگی است که دست به جنگ و ويرانی می زند. سلاح هسته ای فقط وسيله ای برای اين انديشه ی جنگ افروز دور از فرهنگ است. سکوت سازمان های مسئولی چون يونسکو، سازمان ملل ، و سازمان های سياسی و مدنی ديگر در قبال اين ويران گری ها در واقع بی اعتنايی به انفجار بمب های ويران کننده فرهنگ جهانی است. اين چنين بمبی در هر گوشه ی جهان که منفجر شود سم بی فرهنگی را در سراسر جهان پراکنده خواهد کرد.
کميته بين المللی نجات آثار دشت پاسارگارد در آخرين لحظات نيز دست ياری به سوی همگان دراز کرده و از آن ها می خواهد که آخرين فرياد تنگه بلاغی، دشت پاسارگاد و خانه و آرامگاه کوروش بزرگ را بشنوند و هر نوع تلاشی را که لازم می دانند به کار بندند

تنها آن ها که قدمی در اين راه برداشته اند شرمسار نسل آينده نخواهند بود.

با مهر و احترام
کميته بين المللی نجات دشت پاسارگارد
نهم آوريل 2007
http://www.savepasargad.com/

On the threshold of the grand catastrophe
Please listen to the last clamor of Bolaghi Gorge
Pasargad Plains and the mausoleum of Cyrus the Great!
An open letter to the world
Ladies and gentlemen! According to the official news-agency of the Islamic Republic of Iran, the government of Mr. Ahmadinejad has decided to begin the impoundment of the Sivand Dam in the next few days, despite the fact that many experts and thousands of people from all over the world have protested against such an atrocious act.
This means that a vast number of important archeological sites, containing mankind's most precious cultural heritages, are being flooded. Amongst the endangered sites is the mausoleum of Cyrus the Great, the author of the first declaration of Human Rights in 2500 years ago, that recognized the unconditional rights of human beings in choosing their religions, manifesting their opinions and cultural interests. A sample of his decree is on show at the United Nations while the original artifact is on display in British Museum.
Ladies and gentlemen! Around two years ago, the International Committee to Save Pasargad, issued an open letter addressed to you, informing you of the serious dangers that the impounding of Sivan Dam would create. Ever since, many of you, including thousands of Iranians, who are interested in the preservation of human kind's cultural treasures have tried their best to stop this catastrophe. We have written to all international organizations, including the UN, UNESCO and many other entities that have anything to do with the preservation of archeological treasures. We have repeatedly asked them to act according to their duties in this regards and intervene in a matter that should be considered as a much graver act than the destruction of Buddha's statutes in Afghanistan by the hands of Taliban. Unfortunately, we now see that the legitimate wishes of thousands of people of the world have been left ignored and the Cultural Heritage Organization of IRI, in collaboration with its Ministry of Energy, and supported by the whole administration of Mr. Ahmadinejad, have carelessly embarked on the destruction of Iranian nation's cultural heritage left and preserved for them through thousands years of history.
Ladies and gentlemen! Although it is the glorious reminiscence of ancient Iranian history that is being destructed in the hands of a group of unappreciative and ignorant people, we have to remind you that such a loss is not confined to the people of Iran. It is the whole world and the whole humanity that is standing on the threshold of loosing a part of its history and cultural achievements.
Ladies and gentlemen! If nuclear bombs endanger the lives of human beings, such acts of cultural genocide are actually just other sorts of destructive weaponry that annihilate the intellectual and spiritual lives of humans. It is a mind void of any knowledge of cultural values that can embark on the destruction of lives through either wars or such destructive actions in the realm of culture. Such dangerous weapons can only be used by such ignorant minds.
The silence of responsible organizations such as UNESCO, UN and other civil and political establishments in the face of such atrocities can, in fact, be interpreted as ignoring the threat of a nuclear showdown without acknowledging that if such cultural bombs are being exploded in any part of this planet everyone all over the world would be harmed through the spread of such dangerous anti-culture venom.
The International Committee to Save the Pasargad, would like to plea for help from everyone concerned. Please listen to this last clamor of the Bolaghi Gorge and Pasargad Plains, the home of Cyrus the Great and do not deny them of any action that is humanely possible on your part to stop this calamity in its initiating stage.

Only those who have done what they were supposed to do now would not be ashamed in the eyes of the future generations.

With love and regards
The International Committee to Save Pasargad
April 9, 2007
http://www.savepasargad.com/

با تشکر از نان و پنیر عزیز که این متن رو در اختیار من گذاشتن.

من و تو و هسته ای

2007-04-10T09:54:00.000-07:00

دیروز روز هسته ای بود!
خانمی میانسال وارد اوتوبوس شد. قرار بود مترو و اتوبوس، هر دو مجانی باشند که لابد مردم رو شاد کنن!! خانم میانسالی که می خواست سوار بشه به اصرار به راننده بلیط می داد و بلند بلند سرش(یا شاید سر همه) داد می کشید که: بگیر آقا بگیر! این بلیط رو بگیر، ما اتم نخواستیم!

بدون شرح

2007-04-05T00:41:00.000-07:00

دلزده
دلزده
دلزده
دلزده...

برخورد

2007-04-05T00:00:00.000-07:00

- ایشالله بیست و پنجم...
- به سلامتی! امیدوارم به خوبی برین و برگردین.
- ممنون. حالا اینکه عمره است، خدا قسمت کنه واجبو.
- انشالله...
- ... نمی دونی که سر صلات ظهر همه نمازن، قرآن رو انقد احترام می ذارن که حتی نباید تو دامنت بذاری بخوونی، باید روی رحل بذاری، زناشون هم که یه دماغشون بیشتر معلوم نیست...
خلاصه... اگه اونا مسلمونن ما چی هستیم؟!
- آره خب!...
- ... ولی میگن قبرستون بقیع پلیس نمی ذاره زنها برن، فقط مردا میرن...
- آره خب کلا سنی ها که زیاد اهل این حرفا نیستن.
- وا، نه، اونا که سنی نیستن!
- ا ؟! پس چی ان؟! سنی ان دیگه!
- نه بابا نیستن!
- یعنی چی؟!؟؟!؟ پس چی ان؟!؟!؟
- نمی دونم، فقط بعضیاشون سنی ان!
- ...
مونده بودم یعنی چی این حرف؟! یه کم که بحث ادامه پیدا کرد فهمیدم منظورش اینه که سنی چیز بدی یه و اصلا ممکن نیست توی مکه و مدینه کسی سنی باشه!! خیلی هم از اینکه کشف کرد اونا سنی(چیز بدی)ان حالش گرفته شد. انگار نه انگار که تا حالا داشت ازشون تجلیل می کرد.
موندم تا قبلش که داشت راجع به زیارت عاشورا و مُهر و ممنوعیتش و این چیزا حرف میزد، چه جوری برای خودش این اختلافاتو تحلیل می کرد! حالا هم که یه کم شک کرد نکنه اونا سنی(وااااااااای سنی!) باشن می ره از شوهرش که عالم فی عالم و دانای کل دنیا س و حرفش حتی اگه غلط باشه حجته، می پرسه. نمی دونم این آقای بالاسر چطوری می خواد این چیز بد رو توجیه کنه؟! به هر حال راهیه که رفته و دیگه نمی تونه برگرده!

+دومی: روزمره

- ا؟ می شناسیش؟
- آره با هم همکلاسی بودیم. خیلی دختر خوبیه.
- اوهوم ...
- فک کنم زرتشتی بودن نه؟ سنی ان.
- ؟!؟؟!؟؟!؟ بالاخره زرتشتی یا سنی؟!
- همون دیگه زرتشتی ان. سنی ان.
- آها!!
خوب می دونی اینا که می گی یه نموره با هم فرق داره؛ نه که من چیزی از دین سرم بشه ولی تو خیلی شوت نیستی؟!

+سومی:
روز، داخلی، میزهای بزرگ گرد، مربی، چند پسر و دختر 16 تا 18 سال، پروژه گفتگوی ادیان:

- خب بچه ها، سوال بعدی اینه که تا حالا با یه غیر هم دین برخوردی داشین؟
- نه خانم، حالا دینشون مث ما نیست که دلیل نمی شه بگیریم بزنیمشون!!! ما هیچ برخوردی نداشتیم!!!

باران

2007-04-04T08:30:00.000-07:00

+ دلم خیلی گرفته...
+ شيرين عبادي : آيا اگر زني هوو نخواهد امنيت کشور را به خطر انداخته است؟

...

2007-03-28T00:48:00.000-07:00

+

2007-03-28T00:10:00.001-07:00

+ خواب عجیبی دیدم...

خواب اینکه سقف اتاقم داره تند و تند سوراخ می شه و ازش آب چکه می کنه، یکی از دوستای قدیمی ام هم که مدتیه ندیدمش پیشمه و مامانم. هر دوشون رو با اضطراب از اتاقم بیرون می کنم که مبادا سقف رو سرشون خراب شه. مامانم ولی نمی بینه: می گه کو؟! سقف که هیچیش نیست!

رفتم دیدم سقف توی ناخودآگاه می تونه معنی "ایمنی" بده و دیگه اینکه کلا سقف‌ و بام‌ مي‌تونن نشون دهنده‌ حصار و مانعي‌ ما بين‌ حالت‌هاي‌ هوشياري‌ و خودآگاهي‌ باشند. و سقف ‌سوراخ‌ در خواب به‌ اين‌ معناس‌ كه‌ احتمالا اطلاعات‌ جديدي‌ به‌ هوشياري‌ و آگاهي‌ شما وارد مي‌شن...(؟!)

+دیشب یه مهمونی بودیم که اغلب آدمای اونجا سن و سالشون بالاتر از ما دو سه نفر بود. به خاطر این سن و سال بالاتر، طبیعتا خیلی چیزای بیشتری هم تجربه کرده بودن. مثلا طلاق، ازدواج مجدد، ناکامی های عاطفی، جدا شدن بچه ها از پدر و مادر و زندگی کردنشون توی یه کشور دیگه به تنهایی و خیلی چیزای دیگه...

اگه رویهم نگا می کردی می شد گفت خیلی از این جمع کلا آدمای شکست خورده ای بودن! (البته شکست از دید کلاسیک جامعه) وهمین باعث بحثی بین ما شد که یه کم سن و سالمون کمتر بود...

نمی دونم دست تقدیر(!) چقدر توی اتفاقاتی که برای آدما می افته دخیله؛ یعنی نمی دونم واقعا آدما چقدر توی سرنوشتشون مؤثرن ولی فکر می کنم هر چقدر هم که یه آدم، آدم شکست خورده یا از دید کلاسیک ناموفقی باشه نمی شه به این دید بهش نگاه کرد که: آخی! طفلک چقد پیر شده. یا : بمیرم! تنهاس! یا : جمع آدمای بیوه..

و اما زاگرس

2007-03-24T11:33:00.000-07:00

و اما زاگرس،

زاگرس بزرگ...

ادامه دارد!

+ بارها در خبرهای مربوط به میراث فرهنگی شنیده‌اید که اثری در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده‌است. اما این فهرست به چه معناست؟ چه آثاری و با چه خصوصیاتی می‌توانند در این فهرست ثبت شوند؟ و آیا اصولا ثبت در این فهرست مزایایی دارد؟

نوروز شهر من

2007-03-20T10:16:00.000-07:00

می دونی این هفت سین که می‌چینیم یعنی چی؟

هر ایرانی، هر تاجیک، هر آذربایجانی، هر کرد عراق و ترکیه و سوریه، هر افغان، هر پاکستانی، هر قرقیزستانی و هر ترکمنستانی، نوروز رو با هر آیین و دینی که داره جشن می گیره و هر کس کتاب آسمانی که دوست داره بر سر سفره می ذاره...

سبزه یعنی: خرمی و نو زیستی
سرکه : جایگزین شراب و نماد شادی (میوه درخت تاک در ایران میوه شادی خوانده می‌شد)
سمنو : نماد خیر و برکت
سیب : نماد مهر و مهرورزی
سیر : نگهبان سفره (در اکثر فرهنگ های آریائی برای سیر نقش محافظت کننده از شر قائل بودند)
سماق : نماد مزه زندگی
سنجد : نماد حیات و بذر حیات
(منبع: ویکی‌پدیا)

نوروز یعنی خرمی، شادی، تأمل و دور ریختن کینه‌ها و غصه‌ها...
نو شدن سال و روز، نو شدن انسان است...

نوروز همه پیروز ...

+تا حالا سمنوی عمه لیلا را خوردید!؟

+به کارناوال نوروزی در نیویورک هم سر بزنین. جالبه

مبارک بادت

2007-03-20T08:06:00.000-07:00

روز نو و سال نو مبارک

...به امید سالی خوش و روزی آزاد

من و بهار پر ترانه

2007-03-17T11:33:00.000-07:00

داشتیم خورد و خسته با یه دربستی می اومدیم خونه. ساعت حدود 6، اوج ترافیک این روزای دم عید بود و ما از سرگیجه و حالت تهوع و خواب آلودگی چیزی کم نداشتیم. طوری که سارا سرش رو گذاشت روی برنج و روغنی که تو جلسه‌ی پایان سال بهمون داده بودن و خوابش برد!
راننده محترم که برخلاف نظر من از اتوبان نیومده بود، بین راه رأسا تصمیم گرفت مسافر هم بزنه و ما هم در جوابش، شانه بالا انداختیم...

مسافر جوان که یه سرباز با لباس آبی بود(نمی دونم لباس آبی چه فرقی با لباس سبز داره) جلو نشست.
من برای اینکه حال داغونمون یه کم بهتر شه و ترافیک مهیب یادمون بره و نمی‌دونم از این چیزا... با موبایل یه کم تار پخش کردم: تار علیزاده که شور می‌زد...
ترافیک راکد بود و سر و صدا نسبتا کم، پنجره‌ها هم بالا. صدا توی فضای تاکسی پیچید و توجه سرباز و راننده رو جلب کرد. حتی راننده دست برد به رادیوی خودش! فکر کرد به خودی خود روشن شده! بعد فکر کنم فهمید همچین چیزی تابحال از رادیو نشنیده، بی‌خیال شد!
ما کم‌کم حس آرامش بیشتری می‌کردیم...

تار علیزاده تموم شد و شجریان داشت می‌خوند:
گلچهره مپرس، آن نغمه سرا از تو چرا جدا شد.........
سربازک توجهش بیشتر جلب شد و با دقت‌تر گوش می‌داد. این از روی جابه‌جا شدناش روی صندلی معلوم بود؛ حتی چندبار از توی آینه با تعجب به این دخترکان خسته‌ی پر بار و بندیلِ شجریان گوش کن نگاه انداخت.
شجریان که کلمه‌ی آخرو خووند:
مپرس، مپرس...

نوری شروع به خووندن کرد. منم کاری نداشتم گذاشتم بخوونه:
می‌رسد از دور صدای ساز مرد چوپان،
صدا صدای مهتاب؛
امید و امید که جاودان شود بهاران،
صدا صدای آفتاب....

و سرباز که نمیدونم کجا می رفت، تا آخر و تا وقتی پیاده شد، همراه نوری و آرام، کنار لبخند پنهانی سارا و من، همه‌ی شعر رو زمزمه کرد:

من و بهار پر ترانه،
من و امید بی کرانه...

2007-03-15T10:56:00.000-07:00

ماهی کوچک من

کاری از کامبیز درم بخش

باطلا

2007-03-15T02:22:00.000-07:00

. ...ربنا ما خلقت هذا باطلا، سبحانک

چهارشنبه سوری

2007-03-13T07:43:00.000-07:00

دلم می خواهد دوباره کودکی شوم
که بی هیچ ترسی از روی آتش سرخ بپرم و زردی ام را به آن بسپارم...
دلم می خواهد شهرم را بی حصار ببینم و سور چهارشنبه را با آتش آزادی جلوه بخشم...
تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد ایرانم.

این کاریکاتور جالب رو در مورد چارشنبه سوری ببینید!

!?..آری شود ولیک به خون جگر شود

2007-03-12T09:29:00.000-07:00

این خیلی خوبه. کاری به نظرات مخالف و موافق ندارم.. خیلیها رو خوندم و برای خودم تحلیلهایی هم دارم. هر کدوم الپر، نان و پنیر، شبنم ، جمهور و ساز مخالف و ... نظرهایی دارن و همه هم قابل خوندنن.

ولی مهم اینه که این یعنی جنبش زنده. این یعنی ساختن. این یعنی تصحیح شدن. اگه همینطوری پیش بریم، پیروزی اگر چه با صبر ولی بدست میاد.

سیاسران سپیدروی

2007-03-11T06:13:00.003-07:00

+ روز سیا‌ه‌‌سر (زن) در افغانستان در افغانستان برايت قفس ساختند و نامت را گذاشتند:"سياسر" ... در غرب نشان کالاهای تجارتی شدی...

+قرار بازداشت موقت برای شادی صدر و محبوبه عباسقلی زاده صادر شد.
قرار قابل تبديل نيست و وكلا هم نمي توانند اعتراض كنند. در حال حاضر فريده غيرت و الهام فهيمي وكلاي محبوبه عباسقلي زاده هستند. وكيل ديگر او شادي صدر خود در بازداشت به سر مي برد...

...شادی صدر آن روزها هنوز بچه بود، خواننده سروش نوجوان بود و طبعا بچه پرروی پانزده شانزده ساله ای با 150 سانت قد و سه متر رو و ده متر زبان و یک دنیا ادعا. و شاید همین بلندپروازی بود که یکباره باعث شد وسط آن همه آدم پرواز کند و اوج بگیرد و آشیانش را بغل خانه عقاب بسازد.(ابراهیم نبوی در مورد شادی صدر می نویسد.)

چطور می شه کمک کرد؟
این بار از پتیشن درست کردن و قیل و قال اینترنتی گذشته.
یه کاری کنیم دریا، دختر کوچولوی شادی و دخترهای محبوبه با مادراشون پای سفره هفت سین بشینن...

و این بار مرحبا به این شوهران که پا به پای زنانشان به راه آزادی قدم می گذارند.
چیزی که مسلمه اینه که این زنان شجاع آزاده، برای مشکل خودشون درگیر نشدن، اونا خونواده ای دارن که کاملا حمایتشون می کنن و چیزی از مردان خوونواده شون کم ندارن. شادی، محبوبه و همه ی آنها که مبارزه می کنن دغدغه ی دیگران رو دارن. دغدغه ی بزرگتر و دید وسیعتر...
و چقدر بزرگوارن که به خاطر حقوق زنان دیگر به خود رنج زندان و توهین و تحقیر می دهند...

زندگی

2007-03-10T11:33:00.001-08:00

به دیده حقارت نگاه کردن، رنجاندن و تخم کینه پراکندن،
به توجیهِ اینکه خود دل شکسته و غمگینم!...
این است آن دستاوردی که دست زندگی تو را و مرا در دامن نهاده است.
حال اینکه من می دانم زندگی چنین دستان آزار دهنده ای ندارد...
من خسته ام،
از همه آنچه بر روی آتش خشم و نفرت می پزیم و به خورد یکدیگر می دهیم.
من تاب نمی آورم،
آنچه که بی اعتماد و دور، به سخن می آوریم.
من رها می کنم،
آنچه تابحال از آن زخم خورده ام.
من انسانم و زندگی را در دستان توانمند خویش دوست تر دارم تا
در زبان آتشین و روح پر تنشم...

تو می دانی من چه می گویم.

Google bomb

2007-03-10T03:21:00.000-08:00

+ بمب گوگلی arabian gulf برای خلیج همیشگی فارس...
در یک حرکت دسته جمعی شرکت کنیم و خلیج فارس رو پس بگیریم.

+بمب گوگلی 300 the movie فیلمی درباره ایرانی های زشت و وحشی!
اطلاعات کامل درباره فیلم 300
همه این کارا برای اینه که بلکه بتونیم قسمتی از هویتمون رو پس بگیریم، پس مشارکت کنیم...

+ ايستگاه ملت مسدود است...
حکایتی دیگر از زبان عروسک کوکی از 5شنبه، 8 مارس.

زیستن در تهدید و اتهام

2007-03-09T23:32:00.000-08:00

روزهای تهدید، تهدید و تهدید....

روز سوم بازداشت ما بود و هنوزحق تلفن زدن به خانواده هامون رو نداشتیم. همه حدود نیم ساعت با دست به در آهنی سلول هاشون زدند و شعار بود که در فضای بند209 طنین افکن می شد....اوین صاحب نداره....بی خبری شکنجه است...اعتصاب تا آزادی....بازجو که کارشناس نیست، بازجویی اش هم مجاز نیست....شهلای من کجایی، چرا تو انفرادی....و باز سرود زیبای جنبش زنان و شعاری که برای هشت مارس، در همون سلول های سرد و نمدار ساخته شد....حقوق برابر، حق مسلم ماست...

"وبلاگ محبوبه حسین زاده، پرنده خارزار"

...برای

2007-03-09T13:59:00.000-08:00

...همه آنان، از زن و مرد، که بازنایستادند و به پاسداری آزادی برخاستند:

چراغی به دستم چراغی در برابرم
من به جنگ سیاهی می روم
گهواره های خستگی
از کشاکش رفت و آمد ها
باز ایستاده اند
و خورشید، از اعماق
کهکشان های خاکستر شده را روشن می کند

"شاملو"

دربند

2007-03-07T21:38:00.000-08:00

به چه اتهامی باید دستانم را ببندی، صورتم را با نگاه خراش دهی و دندانهایم را که از خشم می فشارم، به زور و تهدید مردانه‌ی نامردگونه‌ات تکه تکه کنی؟

- آنجاست، آن مقصد نهایی‌ای که من به تو نشان داده‌ام آنجاست. تو را می‌گذارم و خود بازمی گردم به دوپای شعف! که مانده‌ای! که چشم بسته آورده‌امت و دست بسته رهایت می‌کنم...
هر آینه اگر دست و پا و دندانم را هم بشکنی فکر و ذهن مرا تسخیر نتوانی کرد؛ تو ناتوان‌ترینی؛ از اندیشیدن، از روشنای ذهن.

- تو لطیف و نازک بدنی! تو زیبا و کم هوشی! تو کم رمقی! زنی! پس بمان. با علاقه‌ی من در همینجا که هستی بمان...
کودک تو زیر دستان من است و هر آنچه تو نمی‌دانی به او خواهم آموخت؛ و هر آنچه مرا بخوانی از آن به پوزخندی می‌گذرم.
دستان و پاهایم را به بند کشیدی و ندانستی که آنچنان به سیاهی فرو می‌روی که خاک تا اندیشه‌ات فرو می‌رود و قهر و نامردی و نامردمی، دستانت را، هم از آزار من ناتوان خواهد ساخت، که خودت و حتی کودکت را به زیر کشانیدی ولی اندیشه‌ی مرا نتوانی کرد.می‌بخشمت به نادانی و ناتوانی؛ و چنان می‌زیم که روزگار از من به نیکُوی و از تو به بدنامی یاد کند...

چنین بُوَد که من آزادم...

گفتگويي کوتاه با پرستو دوکوهکي پس از آزادي

تمامی فعالان زن بازداشتی بجز شادی صدر، ژیلا بنی یعقوب و محبوبه عباسقلی زاده در بامداد 8 مارس آزاد شدند

نامه سرگشاده 620 فعال سیاسی و دانشجویی خطاب به هاشمی شاهرودی

چرا؟

2007-03-07T06:01:00.000-08:00

این روزا خیلی سخت می گذره

حتی دوستات، نزدیکترین دوستات، نمی دونن تو وجودت چی می گذره... و برداشت هایی می کنن که انقدر ازت دوره که ... تاب و توان حتی حرف زدن رو هم ازت می گیره...

نمی تونی

نمی دونی

من چی می گم

چرا؟

تابع سرنوشت

2007-03-03T06:00:00.000-08:00

احساس می کنم خیلی کوچیک شده‌ام؛
گاهی انقدر غرق در احساساتم می‌شم که فکر می‌کنم خشم و بدبختی همه‌ی اون چیزیه که دارم.
انقدر به هم بد و بیراه می‌گیم که مثلا دلمون خالی شه، یه آخیش از ته دل هم می‌گیم ولی... یه خورده که می‌گذره انگار غم دلمون هزاران برابر می‌شه.
این چه زندگی یه؟ این چیزیه که به خاطرش گفتن: فتبارک الله احسن‌ الخالقین؟!

ما را چه می‌شود؟

2007-02-27T21:25:00.000-08:00

عکس از شیرین نشاط*

نیاز و راز

2007-02-23T20:29:00.000-08:00

بالا آوردم

همه خاطراتم را

تکه های زرد و سبز گذشته را

و به همه آنها نگریستم آنچنان که دردی تو را در بگیرد و نتوانی سخنی از آن برآوری

از این همه کدورت و از این همه خام طمعی خسته و دلشکسته می نمودم گویی دریایی در وجودم مرا به سمت قهرقرایش می برد...

چگونه این همه پایین افکنده شدم

چگونه تو دستم را در لحظات آخر نمی گیری

چگونه مرا به راه انتخاب می کشانی در حالی که چشمانم را می بندی، قلبم را جریحه دار می بینی...

من خسته ام

از همه چیز و همه کس

دیوار

آنچه به دور ما کشیده است جز حصاری تنگ و باریک و کم نور نیست.

تو به جای جای خاطراتم واقف و دیده گشاده ای

من تو را در هیچ لحظه ای جای نگذاشته ام

من تو را به همه ی لحظاتم پیوند زدم

و اکنون به تو محتاجم

آنگونه که تو دستانم را در دستان بزرگ و روشنت بفشاری و مرا از قهقرای وجودم بیرون بکشی

من زیسته ام چون تو خواسته ای

من مخلوقی سرکش بوده ام

من دیگر به تلافی برنخواهم خواست

مرا از انرژی لبریز نکن

من خسته ام

آنچنان که خواب آلود راه می پیمایم

آری دستانت را می جویم و می یابم

در این لحظات جز به آنها به چیزی نیازمند نیستم

گرمای شعله ای و نور تابنده ای دربرم می گیرد

تو هستی و دیگر هیچ چیز نیست

تکه ای هنوز از زردی و سبزی باقی مانده است

نور بدانها نیز بتاب

حقا.

احتمال

2007-02-21T07:48:00.000-08:00

رفتم جلو، تو چشاش نگا کردم... خشم از صورتم لیز می خورد و ترس رو تو پره های دماغش می دیدم. نفسم رو کنترل می کردم که منظم و تند بیاد بیرون.

کنترل نداشت. گوشه های لبش سر می خورد رو به پایین و هی دوباره می کشید بالا.

دستام از محبت پر بود: سرد سرد. می خواستم چشمام رو ببندمم که نبینمش.

دلش به هم می خورد. آشوب بود. پلک نمی زد. می ترسید. از پرده در شدنش.

دلم می سوخت. چشمامو نبستم.

دستام رو جست. از سردی و مردگی بیش از حدش ترسید. بیشتر ترسید.

خسته شدم،

رهاش کردم.

امید

2007-02-21T07:40:00.001-08:00

او تو را از دام صیاد خواهد رهانید؛
از خوفی در شب نخواهی ترسید؛
زیرا گفتی تو ای خداوند ملجاء من هستی و حضرت اعلی را ماوای خویش گردانده ای؛
هیچ بدی بر تو واقع نخواهد شد و بلایی نزد خیمه تو نخواهد رسید؛
زیرا که فرشتگان خود را درباره تو امر خواهد فرمود تا در تمامی راه هایت تو را حفظ نمایند.
تو را بر دست خود بر خواهند داشت مبادا پای خود را به سنگ بزنی...

مزمور نود و یکم

آزادی، آزادی

2007-02-17T06:23:00.000-08:00

یه تاکسی - مینی بوس(!) سوار شدم امروز ...

پسر راننده، اول، جلو پیش خود راننده نشسته بود. ولی وقتی مسافر زیاد شد راننده بهش گفت بدو برو عقب، بذار بشینن. پسرک اومد عقب رو پله ی جلوی در نشست...

در رو باز باز گذاشته بود. من هر آن منتظر بودم با یه ترمز پرت شه وسط خیابون. آخر سر طاقت نیاوردم خم شدم بهش گفتم در و ببند خطرناکه. در رو بست... پدرش ولی سر چهار راه بهش گفت در رو باز کن مسافر جمع کن. پسرک که بین حرف من و پدرش گیر کرده بود(لابد بین عقل و احساسش) در رو نیمه باز گذاشت و سر هر چهارراه سرش رو تا ته می کرد بیرون داد می زد:

آزادی، آزاااااااادی ...

آشفته

2007-02-15T13:30:00.000-08:00

صدای دورِ به تو نامه می نویسم،

یه بشقاب پوست پرتقال،

یه ماگ با چای مانده،

یه مانیتور،

و یه تلفن بیسیم،

اینها دور و بَرَمَن...

ذهنم پر از آشفتگی یه، از لابلای همه ی این آشفتگی ها گاهی حسهای عجیبی هم بیرون میاد مثل ترس، مثل خنده، مثل سردرد...

نگاه که می کنی می بینی دهها نفر الان پای مانیتورشون نشستن دارن تایپ می کنن، صدها نفر الان پای ماهواره ان و هزاران نفر همون کارایی رو انجام می دن که تو فکر می کنی فقط تو انجام می دی و خیلی هم مهمه..! از بالا که نگاه می کنی می بینی یه نقطه ی کوچیکی بین این هزاران هزار نفر...

این اهمیت تو رو کم می کنه یا زیاد؟! این به تو قوت قلب می ده یا عدم اعتماد به نفس؟!

تا حالا فکر کردی...؟

دلتنگیهای آدمی را باد ترانه می خواند...

2007-02-14T23:06:00.000-08:00

غروب یکی از همین روزا- خیابان ویلا

کلمه

2007-02-14T10:32:00.000-08:00

دلم شکست
هر کلمه درفشی بود بر نهاد من، که داشت کم کم به خودش و به فطرت نیکوی آفرینشش هم شک می کرد
گناه، گناه، احساس گناهی سنگین، چون بار هزاران ساله ی اتهام دروغینی دوشم را نه، که وجودم را می خراشید... و انگشت این اتهام به سمت من چنان نشانه رفته بود که حتی به خرده های دل شکسته ی من هم به استهزاء اشاره می کرد و می خندید

غلوی که در کلمات موج می زد مرا هم به بازی می گرفت و تلاطم وجودم را هم... نمی دانم، هنوز هم نمی دانم چگونه هضم کنم حجم آن همه چراهایی که در ذهنم به طوفانی منتهی شد که بارانش را به ابرهای آسمان امروز بخشیدم

آنها که دروغ می گویند

2007-02-13T07:27:00.000-08:00

دغدغه ی یه ذره پول ممکنه آدم رو به مرزجنون و ناتوانی بکشونه... توی این مملکتی که مردم می رن شعار برای حق مسلمشون می دن می دونن که درگیر چه چیزای کوچیکی هستیم و چه صدها و هزارها حق مسلم است که نداریم و اجازه شعار برای آنها نداریم که هیچ، صدایمان هم در بیاید ... بگذریم

پایان شب سیه سپید است

باز

2007-02-13T07:11:00.000-08:00

دارم موفق می شم؟

می تونم بازم بنویسم؟

گاهی فکر می کنم روزمرگی و خستگی و دغدغه های همگانی که دیگه نوشتن نداره. از طرفی دلم همین نوشتن های برای هیچ کس رو می خواد که به قول نمی دونم کدوم آدم نسبتا بزرگی واقعی ترین نوشته ها هستن... پس بالاخره منم شروع می کنم به نوشتن بی ...هیچ نقشه ذهنی ای، بی هیچ مخاطبی و بی هیچ